vrijdag 15 maart 2013

51. Wordt er nog wel gelezen in de muziek?

Sopraansax spelen of op een conga timmeren en tegelijk een goed boek lezen is ingewikkeld. En als je na afloop van een concert leeg en uitgeput in de tourbus zit op weg naar een volgende 'gig', is het ook vrij lastig om nog even geconcentreerd een stukje Proust of Joyce tot je te nemen. Een niet al te moeilijk stripverhaal met weinig tekst lijkt dan het hoogst haalbare. Maar toch... even op onderzoek uitgeweest in de digitale platenkast en het valt 100% mee. Mogelijk dat de rust van de hotelkamer enige soelaas biedt. Want er wordt nog wel degelijk naar een boek gegrepen in de muziekwereld. Al is het niet allemaal wereldliteratuur wat de klok slaat:

De favoriete lectuur van Weather Report is Jungle Book en Willy DeVille is dol op beeldende liefdesverhalen: Storybook love. Skip Spence (Books of Moses) en Tom Waits (Books of Moses) zoeken het in bijbelse sferen. En Lou Reed wordt het liefst door het boek voorgelezen in plaats van andersom: Talking Book. Fairport Convention heeft zelfs een liedje aan het boek gewijd: Book song. 

The Monotones hebben een liefdesboek te pakken, maar weten niet van wie: Who wrote the book of love? Aretha Franklin houdt niet zo van Vijftig tinten grijs, maar wel van kleuren: My colouring book. En de heren van Dr. Feelgood en scheuren er gewoon steeds een bladzijde uit: Cheque Book.Walter en Donald hebben het aloude rode boekje ingeruild voor een groen exemplaar: Green Book.

Paul Weller neemt meestal een koffer vol boeken mee als hij de deur uitgaat (All good books), maar Jim White leest alleen boeken over engelen: Book of angels. Duke Ellington leest samen met John Coltrane een heel klein bruin boekje: My little brown book. Ludovico Einaudi zit meestal half slapend te lezen (Nightbook) en Neil Young rept na elke tournee linea recta naar de boekwinkel Bookstore Rap.

Maar het bekendste boekenlied uit de tegenwoordige tijd is ongetwijfeld
het door Willie Dixon geschreven en hier door Bo Diddley uitgevoerde:






donderdag 14 maart 2013

50. Ach, wat kan jou 't schelen?

"Ja, duhhh... waarom zou je je druk maken, zeg? Mooi niet. Wat doet het er allemaal toe? Toe nou joh, je kunt wel zoveel willen. En je kunt er toch niets aan veranderen. Trouwens, iedereen heeft wel eens wat. Dus wat kan jou dat nou schelen? Niemand die ermee zit, hoor. Waarom jij dan wel? Daar schiet je echt helemaal niets mee op. Je wordt er alleen maar moe van. Ieder huisje heeft zijn kruisje. Heb je soms niets beters te doen? Wees toch gewoon blij met wat je hebt. Pluk de dag. Ga lekker shoppen. Neem het ervan. Genieten maar. Nu kan het nog. Want voor je het weet, ben je oud. Toch? En dan ga je vanzelf net zo klagen en jammeren als die zingende zeurkousen hieronder. Moet je nou eens horen...

"Neem nou Arthur Alexander met z'n You don't care. Waarom moet iemand anders dat doen? Hij kan toch best voor zichzelf zorgen? En dan dat geklaag van die Be Good Tanyas (Nobody cares for me) en van zo'n John Mellencamp (No one cares about me). Of van Placebo: You Don't Care About Us. Daar zakt je broek toch van af? En helaas Irma Thomas met je Wish Someone Would Care... zij die vragen, worden lekker overgeslagen. Ha ha!"

"Dan heb je natuurlijk de zeurtypes die op je gemoed gaan spelen. Wel 's van ene Linda Perhacs gehoord? Nee? Mooi. Houden zo. Moet je luisteren: Hey, Who Really Cares. Maar die eikel van een Robert Cray kan er ook wat van: Don't You Even Care. Of Jay Munly: Who Will Care For Mother Now? Ons een schuldgevoel aanzingen hè? Brrrr".

"En getsie, net zo erg, de twijfelaars en de bemoeials. De broertjes Everly met hun I Wonder If I Care as Much of Dillard & Clarke die het niet alleen af kunnen: With care from someone. Zo'n Dr. John (Careless Love), die dus gewoon nòòit tevreden is. En Take care! roepen zij van Yo La Tengo. Nou, alsof je dat niet zelf mag bepalen. Richard Thompson bemoeit zich echt overal mee: Take care the road you choose. Of zo'n OV Wright... kan dan wel mooi zingen, maar wat een opdringerig iemand zeg: I'll Take Care Of You".  

"Gelukkig zijn er nog een paar muzikanten die zich nergens druk over maken. Tracey Thorn (Simply couldn't care) doet tenminste niet moeilijk. Net zo min als Jimmy McCracklin, die vindt dat iedereen het maar lekker zelf moet uitzoeken: Take Care of Yourself. En ook Loudon Wainwright (I Don't Care) en Three Days Grace zijn echt mannen naar mijn hart. Niet mekkeren, maar de beuk erin. Heerlijk!"
 

Kun je dit filmpje niet meteen openen? Klik dan hier

woensdag 13 maart 2013

49. Het is hoog tijd voor Otis Taylor in topvorm

En dan schakelen we nu over naar Denver, Colorado. De plaats waar Otis Taylor is opgegroeid. Hij heeft zojuist een nieuw prachtalbum bij elkaar gespeeld. Zijn 13e (!) inmiddels. Maar dertien is in dit geval bepaald geen ongeluksgetal. Want "My world is gone" is topkaliber. Absoluut een van zijn beste. Veel meer ga ik er hier niet over zeggen. Luister zelf maar. Wel iets meer over Otis Taylor zelf en wat hij zoal gemaakt heeft.
Dat is niet niks. Otis Taylor (63) is een multi-instrumentalist. Hij begon als kind met banjo, maar speelt ook gitaar, mandoline en harmonica. Hij is op muziekgebied een typische combinatie van body & soul. Hard, gespierd en stevig, maar tegelijk doorleefd, puur, authentiek, realistisch en zeer maatschappijkritisch (maar godzijdank zonder hinderlijk te gaan zeuren). Je kunt bovendien moeilijk stil blijven staan, als je hem bezig hoort. Dat zegt ook wel iets. En zijn stem doet me heel in de verte denken aan Taj Mahal in zijn betere dagen.  

Otis Taylor debuteerde in 1996 met 'Blue-Eyed Monster' en sinds 2001 is er vrijwel elk jaar wel iets moois van hem verschenen.Van alles een representatief stukje, want ook in dit geval zegt de muziek zelf meer dan alle woorden die je eraan wijdt:


Blue-Eyed Monster (1996) - Odie's train time
When Negroes Walked the Earth (1997) - Cuckoo
White African (2001) - My soul's in Louisiana
Respect the Dead (2002) - Put your hands on your stomach
Truth Is Not Fiction (2003) - Nasty letter
Double V (2004) - Plastic spoon
Below the Fold (2005) - Mama's got a friend
Definition of a Circle (2007) - Love and hesitation
Pentatonic Wars and Love Songs (2009) - Young girl down the street
Clovis People, Vol. 3 (2010) - Little Willie
Contraband (2012l) - Look to the side
 
Bijzonder is Recapturing the Banjo (2008), waarop hij samen met onder anderen Keb' Mo' en Guy Davis een geslaagde poging doet om te laten horen dat de banjo van oorsprong een Afrikaans instrument is. Door het bluesblad Down Beat verkozen tot "Blues CD of the Year, 2008." En terecht. Luister maar eens waarom: Ran so hard the sun went down.

En dan nu geen woorden meer, maar muzikale daden. Otis Taylor aan het werk:


En tot slot "Blue rain in Africa" van de nieuwe My World Is Gone (2013). Prachtig!



dinsdag 12 maart 2013

48. De wonderen zijn de wereld nog niet uit

Ik heb er jaren mee rondgelopen, maar nu durf ik er dan eindelijk mee voor de dag te komen... net als professor Van Schayck, hoogleraar preventieve geneeskunde aan de Universiteit Maastricht, heb ik zeer regelmatig een wonder zien gebeuren. Ik heb met eigen ogen mogen waarnemen dat iets zo maar spontaan begon te groeien. In zijn geval ging het om een been, zo vertelde hij bij de EO, in mijn geval om iets anders. Maar het was wel wat je noemt een wonder der natuur. Want het ene moment was er nog niets opmerkelijks te zien en het volgende moment wist je gewoonweg niet wat je zag. Het verschijnsel was zo spectaculair dat het eigenlijk alleen te verklaren valt door ingrijpen van bovenaf. Artistieke kleurenfoto's zouden deze plotselinge spontane groei kunnen bevestigen, maar helaas... ze blijken onvindbaar. Daarom hierbij maar een mooie kleurenfoto van een geiser op IJsland, want dat moet ook ongelofelijke waarneming zijn.

Het is heel opvallend, lieve muziekvrienden en -vriendinnen, hoeveel bewoners van mijn digitale platenkast er vergelijkbare ervaringen op nahouden. Het heeft ook op hen een enorme indruk gemaakt. Een aantal is er bijzonder gelovig door geworden en sommigen zijn er zelfs volledig door in de war geraakt:    

Alton Ellis heeft er zoveel over gehoord, dat hij zelf ook zin in een wonder heeft: Gonna take a miracle. Mark Lanegan (Miracle) en Willy DeVille (Miracle) hebben het al eens meegemaakt, maar Jonathan Richman nog niet. Hij gelooft er wel heilig in: Miracles will start to happen. En Willard Grant Conspiracy heeft er op loopafstand echt een zien gebeuren: Miracle on 8th street.

Net als professor Van Schayck denkt Joey van The Ramones, dat er meer is dan alleen kille wetenschap: I believe in miracles. Ook Robert Wyatt komt er eerlijk voor uit (I'm a believer), net als de Red Hot Chili Peppers: We believe. Johnny Copeland kun je van alles wijsmaken, die trapt overal in: Natural born believer.

Wat hij heeft mogen aanschouwen, wil maar niet tot Smiley Lewis doordringen: I can't believe it. Nou, dat wil Johnny Cash ook wel eens meemaken: I came to believe. De meisjes van Po' Girl zijn in een heleboel gaan geloven (Things we believe in) en The Pixies denken, hoe is het mogelijk, dat geloven maakbaar is: Make believe. Maar wil je eens iets ècht bovennatuurlijks beleven, dan kun je altijd even bij Nick Cave aankloppen: Supernaturally.

Ook de Drive By Truckers weten het nu heel zeker:


maandag 11 maart 2013

47. Wat is een Body zonder Soul?

Wat is een dag zonder nacht? Een zomer zonder zon? Een kip zonder kop? Wat is rook zonder vuur? Vorm zonder inhoud?  Een regering zonder visie? Of een boer zonder vrouw? Ach, er zijn wel ergere dingen. Daar gaan we dus niet al te lang mee zitten. Maar een body zonder soul? Da's pas erg. Want de een kan absoluut niet zonder de ander. Het zit 'm in de combinatie. Met alleen maar body is het al gauw een dooie boel en met alleen maar soul heb je nooit eens iets leuks in handen. Het is dan ook geen wonder, dat veel bewoners van mijn digitale platenkast graag een gloedvolle ode brengen aan degene die over beide kwaliteiten beschikt. En heel toevallig hebben ze daarvoor allemaal een en hetzelfde nummer gekozen. Dat ze ieder op hun eigen manier de nodige body en soul geven:

Body and Soul door Coleman Hawkins
Body and Soul door Wes Montgomery
Body and Soul door Erroll Garner
Body and Soul door Al Cohn & Zoot Sims
Body and Soul door Gerry Mulligan & Paul Desmond
Body and Soul door Dexter Gordon
Body and Soul door John Coltrane
Body and Soul door Billie Holiday
Body and Soul door Jimmy Heath
Body and Soul door Thelonious Monk
Body and Soul door Bud Powell
Body and Soul door Sarah Vaughan
Body and Soul door Sonny Stitt

En natuurlijk de mooie Body and Soul door Amy Winehouse & Tony Bennett
(quizvraag: wie is hier de body en wie de soul? Of wie allebei?)


zondag 10 maart 2013

46. Een intiem kijkje in de muzikale keuken...

Ook zo dol op kokkerellen? Nou ik niet. Kokkerellen is een vreselijk woord. Het klinkt niet alleen onappetijtelijk, maar het heeft ook een weinig smakelijke betekenis: "allerlei kookseltjes maken". Daar kun je toch niet serieus mee uitpakken? Neem nou een dag als vandaag. Een echte zondag. Dus naar hartelust wandelen, lekker koopshoppen, uitputtend op bezoek in de bejaardendump, enthousiast trappen en slaan op en rond de velden, noem maar op. En dan doe je tegen de avond moe maar voldaan de voordeur open, hongerig na al die fantastische belevenissen, en wat zie je... er is gekokkereld, want er staan allerlei kookseltjes op tafel. Terwijl je de hele terugweg naar huis nog zó gehoopt had op een bord volgeladen met frites en kroketten. Nou ja! Ook in mijn digitale platenkast is kokkerellen uit den boze. Daar wordt de keuken gebruikt voor het echte werk. Luid zingend en dansend doet men er aan snijden, kneden en roeren, aan bakken en braden, aan koken, stoven, sudderen en pocheren. En iedereen mag meekijken...

The Doors maken soul food in hun Soul kitchen en Lightnin' Hopkins heeft een Hans & Grietje-keuken, dus dat is oppassen: Candy Kitchen. MSMW doet er van alles (All around the kitchen), Otis Taylor heeft geknoeid (Kitchen towel) en zowel Robert Johnson (Come on in my kitchen) als Steve Miller (Come on in my kitchen) proberen onschuldige voorbijgangsters hun keuken in te lokken.

Dan het eigenlijke kookgebeuren. De Thievery Corporation vindt het hoorbaar leuk (Cookin') en ook Clifford Brown heeft er oprecht plezier in: Cookin'. Don Wilkerson kan het niet alleen af en heeft wel wat hulp nodig: Cookin' with Clarence. Horace Silver doet het op zijn zondags (Cookin' at the continental) en alleen Robert Cray doet een beetje moeilijk. Hij wil niet met z'n allen in hetzelfde potje roeren: Too many cooks.

Klaar? Aanvalluh! Kate & Anna McGarrigle bereiden niet alleen een mooie maaltijd, maar eten hun bordje ook helemaal leeg: I eat dinner. Loudon Wainwright stimuleert zijn nieuwe vriendin hartstochtelijk er iets van te maken (Cook that dinner, Dora) en wil er ook iets bij te drinken hebben, als het eenmaal zo ver is: Wine with dinner. Branford Marsalis eet met smaak en verzorgt tevens zijn eigen achtergrond muziek: Dinner for one please, James.

Nick Cave doet er in zijn bescheiden kitchinette
en samen met Grinderman nog een schepje bovenop: 


zaterdag 9 maart 2013

45. Tim Hardin, daar had wel wat meer in gezeten

Het is niet eerlijk. Zo'n bijzondere stem, zulke mooie nummers en dan hebben anderen er meer succes mee... Eigenlijk was Tim Hardin in menig opzicht een typisch geval van pech. Hij werd ontslagen bij de marine en vervolgens weggestuurd van de toneelacademie. Dus wat doe je dan? Dan word je gewoon zanger in Greenwich Village. Zo gezegd, zo gedaan. En jawel, in 1964 leidde dat tot een platencontract bij Columbia. Maar helaas... de opnamen mislukten en Tim stond weer op straat. 
Een paar jaar later ging het eindelijk beter. In 1966 kwam zijn eerste album uit: Tim Hardin 1. Het bevatte twee prachtnummers waarmee niet hijzelf, maar anderen beroemd zouden worden: Reason to Believe en How Can We Hang On To A Dream. Hetzelfde gebeurde met If I Were A Carpenter van Tim Hardin 2 (1967). Hij stond er nog wel mee op Woodstock en de doorbraak zat er eindelijk aan te komen, maar dat  kon zijn persoonlijke tij niet keren. Tim Hardin was inmiddels zwaar verslaafd geraakt aan heroïne en hopeloos verloren. De platen die nog verschenen haalden zijn eerdere niveau niet meer. En hij overleed in 1980 aan een overdosis, zonder uit zijn opmerkelijke talent te halen wat erin zat. Want behalve de drie hierboven genoemde hits had Tim Hardin in zijn goede tijd nog heel wat meer in huis. Dat kun je bijvoorbeeld horen op: 

How can we hang on to a dream (1994)

Leuk om tenminste kennis van te nemen
 is de onlangs uitgebrachte tribute-cd "Reason to believe".
Ik denk dat Tim Hardin zich in een aantal gevallen in zijn graf zou omdraaien en
 dan nog eens, maar er zitten wel een paar geslaagde covers bij, zoals:


Red Balloon - Mark Lanegan
Red Ballon - Tim Hardin

Lenny's tune - Hannah Peel (maar ook bekend van Nico)
Lenny's tune - Tim Hardin

En zoals altijd sluiten we af met iets levends, ook al hij er niet meer: