74. Bonobo geeft de zon een duwtje in de rug

Bonobo is niet alleen de aaibare naam van een vriendelijke mensaap, maar ook de speelse artiestennaaam van Simon Green. Een Britse muzikant, triphop-producer en dj. Hij combineert spannende, vette samples met repeterende gitaar- en zware baslijnen, doet er wat percussie bij plus hier en daar wat zwoele jazzklanken en het eindresultaat is meer dan aanstekelijk. Zojuist is er een nieuwe Bonobo verschenen (The North Borders). En het is weer een uiterst geslaagde poging om een relaxte sfeer van zon, zee, strandtent en heel veel kleurrijke cocktails te creëren. Dus Simon Green mag nu best even prominent uit mijn digitale, muzikale kast komen.

Na het uitbrengen van zijn debuutalbum Animal Magic (2001) werd er door diverse labels aan Simon Green getrokken, maar hij besloot gewoon bij het Londense label Ninja Tune te blijven. Een prettig eigenzinnig label overigens, waar bijvoorbeeld ook muzikanten als Fink en Andreya Triana onderdak hebben gevonden. Ze leveren met hoorbaar plezier bijdragen aan elkaars werk. En soms staan ze gezellig samen op het podium:

Maar goed, terug naar de man om wie het hier draait, Simon Green aka Bonobo. Na Animal Magic is er uiteraard nog het een en ander van hem verschenen, anders had hij vandaag geen eervolle plaats in mijn blog verdiend. En ook al wordt hem door sommigen wel eens verweten, dat hij zich niet vernieuwt... alsjeblieft niet zeg. Nergens voor nodig. Het is en blijft spannend. En gaat nooit (?) vervelen. Luister zelf maar:

Animal Magic (2001) - The plug

Sweetness (2002, bootleg) - Dismantling Frank

It Came From the Sea (2005) - Recurring

Live Sessions (2005, ep) - The Plug

Days To Come (2006) - Walk in the Sky

Dial M for Monkey (2009) - Noctuary

One-Offs, Remixes and B-sides (2010) - Magicman

Black Sands (2010) - The keeper
The North Borders (2013) - Emkay

En dan is er ook nog de prachtige DVD Live at Koko (2009)

met als gastzangeres Kathrin DeBoer van Belleruche:

73. Met koud kun je alle kanten op

Koud hè? Goeie vraag wel, maar wat moet je ermee? Want hoezo koud? Is het koud? Heeft de ander het koud? Staat hij koud? Last van koud zweet? Gaat het om iemand van de aangetrouwde kant ("Ja, dat is een kouwe hoor")? Of is het misschien een kermis, waar iemand net van thuiskomt? Je weet het niet, want met koud kun je alle kanten op. Dat is eigenlijk ook het leuke van koud. Het past bij een heleboel. Er is zelfs een koude bakker (een luie broer van de warme). Ook leuk: van wat de één koud vindt, kan de ander het juist warm krijgen. En andersom: als iemand het te warm heeft, kun je hem of haar ook gewoon koud maken. Maar de kans is groot dat deze flauwe onzin je gewoon koud laat (wat ik trouwens best begrijp). Dus schakelen we nu over naar al die heerlijk warmhartige muziekvrienden in mijn digitale platenkast. Kijken wat zij ervan vinden. 

De Kings of Leon hebben ervaren dat het in de woestijn ook behoorlijk koud kan zijn (Cold desert), maar dat is nog niets vergeleken bij wat Johnny Shines ontdekt heeft: So cold in Vietnam. Voor T-Bone Walker (Cold, cold feeling) en Ry Cooder (Cold cold feeling) is het koud voor twee. En The Outlaws (Cold and lonesome) en Jimmy Reed (Cold and lonesome) hebben het meer dan koud alleen.

Adele heeft geen frozen shoulder, maar een Cold shoulder (ook niet fijn) en Tony Joe White heeft last van Cold fingers, wat niet lekker is als je nog gitaar moet spelen. James Brown is zo hard aan het werk als hardst werkende man in de showbusiness, dat het koude zweet hem uitbreekt: Cold sweat. Voor Little Feat staat het vast; het is gewoon drie keer koud: Cold cold cold.

Bill Callahan doet een ijskoude ontdekking (Cold discovery) en Paul Weller heeft ook zo zijn wat minder warme ogenblikken: Cold moments. Tom Waits verduidelijkt op transparante wijze het verschil tussen warm en koud: Warm beer and cold women. En Pete Murray is gezellig naar de Miss Koud 2013 verkiezing geweest: Miss Cold.

                          Lyle Lovett wil haar eerst goed inpakken voor hij naar buiten gaat: 

Kun je dit filmpje niet direct openen? Klik dan hier

72. Hé, wat is dat daar voor een gekje?

We kunnen niet allemaal even slim zijn, hoor je wel eens iemand zeggen. Dat is maar al te waar natuurlijk. Welbeschouwd is de een nog gekker dan de ander. Het blijft verbazingwekkend hoe weinig gewone, normale, beschaafde mensen er zijn. Op een enkele, zeer sporadische uitzondering na is er eigenlijk aan de meeste soortgenoten wel een behoorlijk steekje los. Meestal zie je dat al meteen. Dat zijn de gekjes die een uurtje los mogen op koopzondagen en voorjaarsmarkten. En soms moet je even wachten voor het verborgen gekje naar buiten komt. Dat is best spannend, maar dan heb je ook wat. Dat zijn de mooiste exemplaren. De gekjes in disguise. Wedden dat jij er ook een paar kent (vooral op je werk en vaak spelen ze daar de baas over je). De muzikanten (m/v) in mijn digitale platencollectie weten in ieder geval meteen over wie ik het heb... 

The Eagles vinden een bepaald soort dwaas er duidelijk uit springen (Certain kind of fool), maar voor de Black Crowes is dwaas gewoon dwaas: Only a fool. James Carr wil best zelf eens de dwaas uithangen (A fool for you), waarop Tim Buckley enthousiast roept "Moet je nou toch 's kijken wat een gekje": Look at the fool. Elmore James geeft toe dat hij er zelf ook ooit een was: I was a fool.

Sandy Denny denkt dat liefde je gek maakt (Love made a fool of you), terwijl J.J. Cale juist denkt dat dat nu eenmaal het noodlot van elk gekje is: Fate of a fool. The Clovers hebben zelf voor gekje gespeeld (I played the fool) en Ry Cooder ziet in iedere getrouwde man iets abnormaals: Married man's a fool. Volgens Robert Cray kan een raar iemand ook best aardig zijn: Nice as a fool can be.

Aretha Franklin ontdekt een hele sliert vol gekken (Chain of fools), de Jayhawks zien ze door de stad paraderen (Fools on parade) en Los Lobos denkt dat je er een rivier mee kunt dempen: River of fools. Inara George (Fools in love) en Frankie Miller (A fool in love) zien liefdesgekken. Anna & Kate McGarrigle roepen in koor: "Wat ben jij toch een stommie, gekje!": Foolish you.

Volgens Randy Newman kun je een dikke man niet gek maken (You can't fool the fat man), maar Steely Dan bestrijdt dat ten stelligste: Only a fool would say that. Joss Stone zit zoals wel vaker in de slachtofferrol (Victim of a foolish heart), terwijl Little Walter er gewoon eerlijk voor uitkomt, dat hij een beetje een dwaas is: Just your fool.

John Cale schrikt zich een hoedje. Er komt een schip volgeladen met gekjes binnen:

71. Hoe zou het toch gaan met... Lee Clayton?

Hij moet het niet echt van zijn stem hebben, want zo bijzonder is die nu ook weer niet. Net als bijvoorbeeld Lou Reed is het meer een soort declameren, een beetje zeurderig en nasaal. Hij is ook niet zo'n gitaarwonder. En hij heeft maar een klein oeuvre, van een nogal wisselend niveau. Zijn eerste en laatste album bijvoorbeeld zijn zeker niet om over naar huis te schrijven. Die andere vier echter...

Dit stukje gaat dus over Lee Clayton. Geboren in 1942 en still alive. Maar muzikaal al enige jaren niet meer kicking. Hij had in 1972 een eerste succesje met Ladies Love Outlaws. Overigens niet in zijn eigen uitvoering (deze dus), maar in die van Waylon Jennings, zoals hier te horen. Daarmee was de variant "outlaw country" geboren. In 1973 verscheen zijn eerste elpee "Lee Clayton" waar hij zelf ook niet zo blij mee was. En terecht. Dus die laten we lekker in de hoes zitten.

Zijn tweede, Border Affair in 1978, werd juichend ontvangen door de critci, maar bleef onopgemerkt bij het grotere publiek. Jammer, want heel goed. Luister maar naar Silver Stallion.

Meer succes had Naked Child in 1979. Hij ging op wereldtoernee, zijn optredens werden uitstekend ontvangen en ook zijn single "I Ride Alone" (van dezelfde plaat) trok de aandacht. 

Maar daarmee was de koek wel een beetje op. In 1981 verscheen zijn laatste studio album (The Dream Goes On) met o.a. Industry. Hierna voegde Clayton de daad bij het woord. Hij bleef jarenlang doordromen...

...tot er in 1990 uit het niets een nieuw live-album verscheen. De opnamen waren twee jaar eerder in Oslo gemaakt, maar Another Night (met een paar nieuwe nummers) is wel zeer de moeite waard, zoals Like a diamond.

In 1994 was Lee Clayton er nog één keer, met "Spirit of the Twilight". Zo overbodig dat ik maar niet in dit rijtje opneem. En tegenwoordig horen we niets meer van hem. Er kwam nog een aardige ontboezeming in 2008 (We the people), maar verder bleef het stil. Dus maar een stukje live uit 1980:

70. Zie je het nog wel zitten?

Zie je het eigenlijk nog wel zitten? Waar? Ah, ik zie het al... ja, daar zit wel iets in. Wat dan? Rondo's, van die vieze, roze koeken. Nee, laat maar zitten. Zo bedoel ik het niet. Wat dan wel? Nou, ga er maar eens even voor zitten. Want ik zit met een probleem. En dan zal ik je precies vertellen hoe het zit. Zit ik zo goed? Nee, zit nou eens stil. Nu is het net of je op hete kolen zit. En je hoeft niet mooi te zitten, als je maar goed zit. Zit me toch niet zo te plagen. Schiet effe op ja. Ik zit hier maar te zitten. En ik zit er helemaal doorheen. Maar waar zit je dan mee? Kijk, het zit zo... Ik zie je wel zitten. Hoe zit dat bij jou? Zie je mij ook wel zitten? Of zit ik er helemaal naast? Jammer, maar ach, soms zit 't mee, soms zit 't tegen. En hoe zit het eigenlijk met de rest? Blijven die nu overal mee zitten?

Nou, het heeft Eddie Taylor wel aan het denken gezet: Sittin' here thinking. Moby Grape (Sitting by the window) en de Five Tinos (Sitting by my window) zijn er speciaal voor bij het raam gaan zitten. En Alton Ellis heeft zich teruggetrokken op een bankje in het park: Sitting in the park.

Angie Stone sommeert hem te gaan zitten (Sit down), maar Stephen Stills peinst er nog niet over: Sit yourself down. Buffalo Springfield ziet liever dat zijzelf even gaat zitten (Sit Down, I Think I Love You), terwijl Toots and the Maytals meteen doen wat hen gevraagd wordt (Sit right down). Whiskeytown blijft wat rondhangen (Sittin' around) en Richard Thompson vindt alles best alles we maar niet op zijn accordeon gaan zitten: Don't Sit On My Jimmy Shands.

Radiohead heeft ontdekt hoe leuk een stoelendans is (Sit down, stand up), maar Frank Sinatra vindt daar dus helemaal niets aan: I'm gonna sit right down. Illinois Jacquet wil best meedoen, als hij er ook wat lawaai bij mag maken: Sittin' and rockin. Otis Rush staat zijn plaats graag af aan een aardig oudje (Sit down baby) en voor George Gershwin is er nu even geen plaats: Oh, I can't sit down.

Ook opvallend is hoeveel muzikanten er zo maar boven op de wereld zijn gaan zitten. Buddy Moss zit er bijvoorbeeld (Sitting On Top Of The World), net als de Mississippi Sheiks (Sitting On Top Of The World), maar ook Ronnie Earl heeft er een stoel weggezet: Sitting On Top Of The World. De heren van The Cream hebben er een driezittertje (Sitting On Top Of The World) en Kevin Coyne heeft er een schommelstoel staan: Sitting On Top Of The World.

Maar niemand zit daar natuurlijk net zo lekker als Howlin' Wolf:

69. Je moet er wel oog voor hebben

"Heb je dat net gezien van Gerard en Jacqueline?" "Nee, er is me niets opgevallen. Ik keek toevallig een andere kant op". "Hè, jammer nou, dan zag jij niet wat ik zag". "Wat zag je dan?" "Dat ga ik je dus mooi niet zeggen". "Ik zie niet in waarom niet". "Nou kijk, je moet er wel een beetje oog voor hebben natuurlijk. Anders heb je pech. Dan ontgaat je veel". "Maar je denkt toch niet dat ik een beetje ga lopen gluren? Dat zie ik niet zitten". "Maar om het te zien van Gerard en Jacqueline hoef je echt geen ogen in je rug te hebben hoor. Dat ziet iedereen". "Nou, daar sluit ik mijn ogen liever voor. Mij niet gezien".

Maar wat was er dan echt te zien van Gerard en Jacqueline? Hebben die schaamteloze voyeurs in mijn digitale platenkast daar misschien iets van meegekregen? We gaan 't gauw genoeg zien... 

The Black Keys zagen duidelijk Midnight In Her Eyes, maar Mark Lanegan ontdekte de Eyes Of A Child. Tim Buckley vond de ogen van Gerard Devil Eyes en David Gray zag dat weer helemaal anders: A clean pair of eyes. The Handsome Family besloot tot een blik in de verte: Faraway Eyes.

The Clovers hebben Jacqueline nog zò gewaarschuwd (I've Got My Eyes On You), net als The Platters die vonden dat maar ze blind bezig was: Smoke Gets In Your Eyes. Daarop bood Sonny Boy Williamson II  direct zijn burenhulp aan: Eyesight To The Blind. Lauryn Hill raakte maar niet uitgekeken op wat er gebeurde tussen Gerard en Jacqueline: Can't Take My Eyes Off of You.

Caravan zag bij Jacqueline iets speciaals twinkelen (The Love In Your Eye), maar Nick Cave ziet het einde van al dit moois reeds opdoemen: Sad dark eyes. Eric Clapton is het opgevallen hoe blij Gerard kijkt (Pretty Blue Eyes) en toch... Emancipator ziet daar weer iets heel anders in: With rainy eyes. Dus, vindt Van Morrison, dan moet er van bovenaf nog maar eens goed naar gekeken worden: The Master's Eyes.

Maar niet iedereen voelt zich geroepen om naar hen te kijken. Bonobo bijvoorbeeld wordt er verlegen van: Eyesdown. Dusty Springfield is wel nieuwsgierig, maar vraagt bedenktijd: I close my eyes and count to 10. Micah P Hinson (Close Your Eyes) en het duo Astor Piazzolla & Gerry Mulligan (Close your eyes and listen) vragen alle toeschouwers vooral niet zo te kijken en te gluren.

Wie daar niet naar luisteren zijn The Fabulous Thunderbirds.

Die komen gewoon ogen te kort:

68. Er komt nooit meer iets nieuws van Jason Molina (39)

Hier had vandaag eigenlijk een lichtvoetig stukje moeten staan. Onder andere met een nummer van Jason Molina erin. En toen zag ik opeens dat hij op 16 maart is overleden. Wist ik niet, stond volgens mij in geen enkele krant. Het was en is nog steeds een schok, want hij is een van mijn grootste helden en rijk vertegenwoordigd in mijn muziekcollectie. Onder zijn eigen naam, maar ook met Songs:Ohia en Magnolia Electric Co. Daarom gaat hij nu echt even voor, ook al is het Vrolijk Pasen allemaal...
Jason Molina (zoon van Crazy Horse drummer Ralph) maakte 24 albums. Drie onder eigen naam, dertien als Songs: Ohia en zes onder de naam Magnolia Electric Co. Verder een album met Will Oldham (Amalgated sons of rest, 2002) en een met Will Johnson (Molina and Johnson, 2009).
Daarbij ging het hem vooral om de muziek en de inhoud. Dat niet alles even glad en plat geproduceerd was, liet hem koud. Denk daarbij een beetje aan Neil Youngs 'Tonight's the night' en 'Time fades away'. En ook live ging het er meestal prachtig aan toe. Voor wie even zoekt zijn er op internet heel wat complete liveconcerten te vinden.
Jason Molina stopte eind 2009 om gezondheidsredenen met optreden. In 2011 werd bekend dat hij met een alcoholverslaving kampte en was opgenomen. In mei 2012 was hij er weer met, wat nu blijkt, zijn laatste album: Autumn Bird Songs. Gaat de goede kant op, dacht ik. Maar helaas overleed hij op 39-jarige leeftijd. Een overzicht van zijn fantastisch mooie oeuvre:

Songs: Ohia

Songs: Ohia (1997) - Cabwaylingo

Hecla & Griper (1997) - Darling...

Impala (1998) - This time anything finite at all

Our Golden Ratio (1998) - Translation

The Ghost (1999) - The far end of the bridge

Axxess & Ace (1999) - Love leaves its abuser

The Lioness (2000) - Coxcomb red

Protection Spells (2000) - Whenever I have done a thing in flames

Ghost Tropic (2000) - The body burned away

Mi Sei Apparso Come Un Fantasma (2001) - Nobody tries that hard anymore

Didn't It Rain (2002) - Blue factory flame

Sweet Magnolia (2003) - Hold on magnolia

Magnolia Electric Co (2003) - Farewell transmission

Solo
Pyramid Electric Co. (2004) - Peoria lunch box blues

Let Me Go, Let Me Go, Let Me Go (2006) - Alone with the owl

Autumn Bird Songs (2012) - No hand was at the wheel

Magnolia Electric Co

Trials & Errors (2005) - Almost was good enough

What Comes After the Blues (2005) - The dark don't hide it

Fading Trails (2006) - Don't fade on me

Sojourner (2007) - North star

Josephine (2009) - Little sad eyes

Hard To love a Man (ep, 2005) - Hard to love a man

Jason Molina (16 december 1973 - 16 maart 2013), nog één keer live: