J.J. Cale
(Oklahoma City, 5 december 1938
- La Jolla, 26 juli 2013)
Ofwel... hoe goed hij dus was:
(voor wie dit filmpje niet direct kan zien, klik hier)
zaterdag 27 juli 2013
donderdag 25 juli 2013
100. Een dagje naar het strand... wie gaat er mee?
Het strand en de zee... tsja, ach, je moet het maar leuk vinden. Vrijwillig rondploeteren tussen ontelbaar veel zandkorrels met uitzicht op oneindig veel zout water. Toch kom je nog best mensen tegen die ervan houden. Sommigen gaan er zelfs helemaal voor naar Spanje of Italië of bijvoorbeeld naar Thailand, om eens een speciaal exotisch land te noemen. Terwijl je natuurlijk ook gewoon lekker thuis kunt blijven of gezellig met z'n tweeën naar de woonboulevard in Oss of Poortvliet kunt gaan om alvast een nieuw bankstel of zo'n comfortabele boxspring uit te zoeken voor als de dertiende maand er aankomt. Affijn, we dwalen af en ieder zijn meug. Strand, zee en muziek blijken ook vrij aardig samen te gaan. En daar gaat het om, op deze plek. In mijn digitale platenkast is de zonnebrandcrème factor 38 intussen al enthousiast klaargezet. Luister zelf maar wat de plannen zijn:
Neil Young heeft genoeg aan een verlaten stukje strand (On the beach), net als Chris Rea (On the beach) en The Avett Bothers: At the beach. Ook de Kings of Leon vinden het heerlijk, even gezellig langs de strandkant: Beach side. Yo La Tengo heeft zojuist een complete strandtent afgehuurd (Beach Party tonight), maar aan het sombere Steely Dan-duo is die zandmassa bepaald niet besteed: Blues Beach.
Jonathan Richman kraait het uit van pret (The beach) met iets leuks erbij (Roller coaster by the sea), maar Simon Green aka Bonobo krijgt er een strandhoofd van: Beachy Head. John Fahey vindt alles prima, als het tenminste onder een palm kan: On the beach of Waikiki. Will Oldham gaat graag naar West Palm Beach. Hij vraagt zich wel steeds af wat hij daar ziet: Is it the sea?
John Martyn is er ook een dagje geweest (Day at the sea) en Eilen Jewell schiet vol bij het zien van al dat water: Sea of tears. Corinne Bailey Ray (The sea) en Sandy Denny (The sea) voelen zich echte zeemeerminnen. En de Be Good Tanyas schrikken zich een hoedje... er is een Ship out on the sea!
Cat Power (Sea of love) en Blind Faith (Sea of Joy) hebben alleen maar oog voor de prettige kanten van zoveel zout water. David Gray klimt op de hoogste duin en roept dan hevig geëmotioneerd: From here you can almost see the sea! Robert Wyatt heeft er een prachtig liedje over gemaakt (Sea song), dat The Unthanks ook prachtig zingen: Sea song.
Patti Smith wordt nog helemaal blij als ze aan die ene keer op het strand terugdenkt...
(Voor wie dit filmpje niet direct kan openen, hier de link: Redondo Beach).
vrijdag 19 juli 2013
99. De lekkerste 10 km hard(er)loopmuziek
De een traint voor wedstrijden, de ander loopt gewoon. Ik loop gewoon. Niet zo heel erg hard en ook geen intervalgedoe of andere modieuze gekkigheid, maar simpelweg stug duurlopen met een korte warming up en een kalme cooling down. Gisteren deed ik het nog. Het was warm. En dan valt het niet mee. Maar daar gaat het nu niet om. Waarom dan wel? Welnu, het prettige van lopen (dus niet van trainen, want dat doe je in een soort praatgroepje) is dat je tegelijk naar muziek kunt luisteren. Van sommige muziek ga je ook harder lopen. Dat heeft te maken met de cadans van het nummer. En je kunt dan met de muziek meelopen, maar ook dwars tegen het ritme in of gezellig tussen de maten door. Die afwisseling houdt het leuk.Verder behoort meezingen tot de mogelijkheden. Hieronder wat muzikale ondersteuning voor een prettige 10 kilometer. Probeer maar eens. Je krijgt er vleugeltjes van...
Om te beginnen maken we de boel een beetje los onder de bezielende leiding van
The House of Pain: Jump around.
Und jetzt geht's los:
De eerste minuten is het doorbijten. Mark Lanegan begrijpt dat: Grey goes black (4.15).
Ben je daar doorheen, dan helpt Dr. Dre je verder op weg: Keep their heads ringin' (5.09).
The Masters of Reality doen er een klein schepje bovenop: Deep in the hole (4.25).
En dat tempo gaan we nu consolideren met Neil Young: She's a healer (9.08).
Gaat-ie goed zo? Dan met hulp van Snoop Dogg weer strak voluit: Tha Shiznit (4.03).
Even wat gas terug, een soort vals plat van de QOTSA: Regular John (5.24).
En dan de grande finale. Op naar de eindstreep met Los Lobos: Cumbia Raza (8.18).
(In totaal ben je nu 62.04 minuten verder. Maar dat is toch iets te veel van het goede. Het is wel zaak om ruim binnen het laatste nummer te arriveren. Dik onder de 60 minuten moet na enig doorzetten zeker mogelijk zijn.)
Het zit er weer op voor vandaag. Maar eerst nog even rustig en kalm uitlopen
BIERTJE!!!
Of toch niet en hebben we nu de smaak te pakken? Tùùrlijk:
woensdag 10 juli 2013
98. Op naar de hemelpoort in een Peugeot 208
Koop dus nooit een Peugeot 208! Als je er instapt, ben je je leven niet zeker meer. Het is een wolf in schaapskleren. Een doodskist op wielen. Voor je het weet, rijden jij en je nieuwe Peugeot 208 linea recta het hiernamaals binnen. En dan kun je niet zeggen, dat je niet gewaarschuwd bent. Want aanschaf van dit karretje wordt je zelfs door de fabrikant ten zéérste afgeraden. In de nieuwe commercial zien we het ding namelijk door de bergen tuffen onder de blijmoedige klanken van 'Knocking on heavens door'. Dit kan niets anders betekenen dan: in een Peugeot 208 rijden doe je helemaal op eigen risico. Met grote kans dat het mis gaat. En dat ook nog eens onder het intelligente motto 'Let your body drive'. Met andere woorden: forget your brains.
Maar genoeg gelachen. Ook zonder Peugeot 208 kun je het verlangen hebben om eens bij de hemelpoort aan te kloppen en Petrus krachtig de hand te schudden. In mijn digitale platenkast is het enthousiasme in ieder geval groot (maar ook weer niet bij iedereen):
Bob Dylan heeft als oorspronkelijk tekstdichter de oudste hemelrechten, dus hij mag het spits afbijten: Knockin' on heaven's door. Traffic snapt dat best (Heaven is in your mind), maar Emmylou Harris vindt het daar echt nog iets te vroeg voor: Heaven ain't ready for you yet. En ook Yo la Tengo houdt hem nog graag even op deze aard': Stay away from heaven.
Ebo Taylor is een echte hemelbestormer (Heaven) en Loudon Wainwright droomt nu al van al het leuks dat hij straks in de Heaven aantreft. Steve Earl kan niet zo goed kiezen Heaven or hell, maar als het aan Simon Green (aka Bonobo) ligt verdient Steve een plaatsje tussen de engelen: Heaven for the sinner. The Jayhawks hopen hem daar ook terug te zien: Will I see you in heaven
Willard Grant Conspiracy vraagt zich af of je ook zonder Peugeot 208 in de hemel kunt komen: How to get to heaven. Daar heeft Led Zeppelin iets op gevonden (Stairway to heaven) en de Style Council is zo vriendelijk de juiste richting aan te geven: Heaven's above. Otis Taylor denkt dat je dan aan de goede kant zit: Right side of heaven. Volgens Tom Waits ben je er in een oogwenk: Little trip to heaven.
Martin Simpson is nieuwsgierig naar wat hem hier boven te wachten staat: What are they doing in heaven, net als de Be Good Tanyas: What are they doing in heaven. Ry Cooder heeft hemels gedroomd (Great dream to heaven) en Angie Stone hoopt op wat hemelse steun: Heaven help. The Pixies vinden dat ook dieren recht hebben op een mooi plaatsje in het hiernamaals: Monkey gone to heaven.
Willard Grant Conspiracy vraagt zich af of je ook zonder Peugeot 208 in de hemel kunt komen: How to get to heaven. Daar heeft Led Zeppelin iets op gevonden (Stairway to heaven) en de Style Council is zo vriendelijk de juiste richting aan te geven: Heaven's above. Otis Taylor denkt dat je dan aan de goede kant zit: Right side of heaven. Volgens Tom Waits ben je er in een oogwenk: Little trip to heaven.
Martin Simpson is nieuwsgierig naar wat hem hier boven te wachten staat: What are they doing in heaven, net als de Be Good Tanyas: What are they doing in heaven. Ry Cooder heeft hemels gedroomd (Great dream to heaven) en Angie Stone hoopt op wat hemelse steun: Heaven help. The Pixies vinden dat ook dieren recht hebben op een mooi plaatsje in het hiernamaals: Monkey gone to heaven.
Miles Davis woont er al een tijdje en had de kortste weg gekozen: Seven steps to heaven. John Martyn heeft even tussen hemel en aarde gezweefd (Heaven and earth) en Fats Domino vindt het er opvallend hemelsblauw: My blue heaven. Frank Sinatra verdient ook hoog in de wolken alleszins redelijk (Pennies from heaven). Sam Cooke is dol op de engelen (That's heaven to me), maar Smiley Lewis is hierboven iemand kwijtgeraakt: When did you leave heaven.
De Nitty Gritty Dirt Band feat. Johnny Cash mag
deze blog vandaag afmaken. Een hemels genoegen...
(Voor wie dit filmpje niet direct kan openen, hier de link: Life's railway to heaven)
vrijdag 21 juni 2013
97. Vandaag is het een heel bijzondere dag. Mieters gewoon!
Vandaag is het een heel bijzondere dag. Echt een fijne dag om in te lijsten. En daar is wel een flinke lijst voor nodig, want het is een heel bijzondere dag in viervoud! Tel je even vrolijk mee? Het is vandaag niet alleen de Langste Dag van 2013, maar ook de Dag van het Humanisme en natuurlijk Wereld ALS-Dag. En alsof dat nog niet genoeg is... het is vandaag de hele lange dag door Nederland Positiefdag. Echt waar! Dat heeft dus helemaal niets te maken met onze vaderlandse wielerprofs (ook al begint de Tour toevallig volgende week) of met andere versterkende middelen. Deze dag is gewoon enthousiast op de kalender gezet als een super ultra fijne dag. Doet er niet toe door wie. Daar gaat het dus mooi niet om! Waar het om gaat is: dit is een dag om helemaal door en door hartstikke blij en gelukkig van te worden. Een dag om nooit te vergeten. Mieters! Zo'n dag hebben we met z'n allen ook keihard nodig met al die crisis en ellende om ons heen! Want daar hadden we toch niet om gevraagd? Daar betalen we toch geen belasting voor? Dus hoppa hoera... daar gaat-ie dan, think positive met louter heerlijk positieve, muzikale ondersteuning van een paar buitengewoon blije geiten uit mijn digitale platenkast:
Maxi Jazz van Faithless (Happy), Keith Richards (Happy) en Hope Sandoval van Mazzy Star (Happy) zijn oprecht heppie met Nederland Positiefdag. Bij Shuggie Otis is het vandaag een en al geluk thuis (Happy house) en Kenny Garrett ziet overal Happy People. Loudon Wainwright is een van die gelukkigen (So damn happy) en Lucinda Williams is zo gelukkig met Nederland Positiefdag dat ze er een beetje somber van wordt: Happy Woman blues.
Burning Spear vindt Nederland Positiefdag fantastisch (Happy day), net als Pete Murray die er een gelukkig basisgevoel bij heeft: Happy ground. Voor Polica (Happy be fine) mag het elke dag wel Nederland Positiefdag zijn en Bonnie Prince Billy is er kinderlijk gelukkig onder: Happy child. Captain Beefheart heeft voor deze fijne dag een speciaal liedje voor geschreven (Happy lovesong) en The Turtles willen deze dag graag samen vieren: Happy together.
Lou Reed wil Nederland Positiefdag graag wat extra kleur geven met een positief biertje: The power of positive drinking. Ook voor Aretha Franklin kan het niet positief genoeg zijn: Ac-cent-tchu-ate the positive. Johnny Rivers (Positively 4th Street), The Byrds (Positively 4th Street) en Bob Dylan (Positively 4th Street) lopen met een positief gevoel door dezelfde straat. En Jimmie Vaughan leek dan misschien wat minder positief, maar dat zien we toch echt verkeerd: Positively meant to be.
Ook Bob ervaart hoog in de hemel hoe heerlijk positief
het er vandaag op Neerlands bodem aan toe gaat:
vrijdag 31 mei 2013
96. Tis lang genoeg stil geweest... let's make some noise
Ja, zeg dat wel, vindt ook Burning Spear, die het wel van de daken kan roepen: Shout it out. Volgens Paul Weller moet de impuls van boven komen (Shout to the top) en Ronnie Earl is het daar volmondig mee eens: I want to shout about it. The Cramps (Twist and shout) en ons aller (nou, ja) Beatles (Twist and shout) houden de moed erin, maar Kevin Ayers wordt behoorlijk somber van zoveel stilte: Shouting in a bucket blues.
Tom Waits vindt het frustrerende toestanden (Such a scream), maar Smiley Lewis heeft er iets op gevonden: Going to jump and shout. Robert Palmer probeert zich uit alle macht in te houden, tot het echt niet langer kan: From a whisper to a scream. The Gun Club heeft iemand ingehuurd voor het betere schreeuwwerk (Lupita screams). Pearl Jam kiest voor de survivalstrategie: Breath and a scream.
Maar voor het echte lawaaischoppen moeten we bij Fela Kuti zijn: Noise for vendor mouth. Hoewel, de anders zo liefdevolle Jonathan Richman kan er ook wat van, als het erop aan komt: Well be the noise. Bonnie Prince Billy zet het liefst 's nachts de boel op stelten (Night noises) en Tom Verlaine heeft zo'n genoeg van de stilte, dat hij alleen nog maar lawaai wil: A future in noise. Voor The Blue Nile is lawaai simpelweg met de vlam in de pijp: Automobile noise.
En tot slot gaan de heren van Mogwai nog even stevig uit hun dak. Een prachtig stukje lawaai, waardoor iedereen nu weer helemaal bij de les is:
P.S. Van harte Dos! (kijken of je 'm echt leest)
vrijdag 17 mei 2013
95. Steve Earle niet goed? Hoe dom kon ik zijn...
Voor iedereen die Steve Earle toevallig ook met Joe Ely verwart... Earle groeide op in Texas (vandaar waarschijnlijk zijn innige band met Guy Clark en Townes Van Zandt) en brak in 1986 bij een groter publiek door met Guitar Town. Daarna volgden nog een aanzienlijk rijtje studio- en live-albums. In mijn digitale collectie tel ik er in totaal 28, maar niet alles is even officieel. Zoals Magnetised Motherfuckers en More Magnetised Motherfuckers: in totaal vier cd's met een bonte verzameling live tracks, b-sides, promo-songs, duetten en andere 'rarities'. Laat ik me maar beperken tot wat via de officiële kanalen is uitgebracht, telkens met een representatief nummer:
Guitar Town (1986) - Guitar Town
Exit 0 (1987) - Angry young Man
Copperhead Road (1988) - Copperhead Road
The Hard Way (1990) - Hopeless Romantics
Shut up and Die like an Aviator (1991) - Fearless Heart
Train A Comin’ (1995) - Sometimes She Forgets
I Feel Alright (1996) - I Feel Alright
El Corazon (1997) - Here I Am
The Mountain (1999) - Yours Forever Blue
Live at the Station Inn (1999) - Hometown Blues
Transcendental Blues (2000) - Transcendental Blues
Sidetracks (2002) - Me and the Eagle
Jerusalem (2002) - John Walker's Blues
Just an American Boy (2003) - America V. 6.0
The Revolution Starts Now (2004) - Warrior
Live From Austin, Tx (2004) - I Love You Too Much
Live at Montreux (2005) - Ellis Unit One
Washington Square Serenade (2007) - City of Immigrants
Townes (2009) - No Place to Fall
I’ll Never Get Out of This World Alive (2011) - Every Part of Me
Wat opvalt is dat Steve Earle door de jaren heen veel verschillende muziekstijlen heeft verkend. Je hoort bijvoorbeeld countryrock, folk, americana, alt-country en rootsrock. Op The Low Highway, onlangs uitgekomen, valt dat allemaal fraai op zijn plaats. Hier een oneman live-uitvoering van het titelnummer:
Abonneren op:
Posts (Atom)