zondag 27 oktober 2013

106. Lou Reed, Rock And Roll Animal with a Bad Liver


 
Wat was hij ongelofelijk goed, gedreven, eigenzinnig,
dwars, scherp, cynisch en o zo gemeen humoristisch...
and now it's time to say goodbye 
 


 


(Voor wie dit filmpje niet direct kan openen, klik hier)
 

donderdag 3 oktober 2013

105. Ik geef het toe. Ik ben een echte FVBC-er (Fan Van Bill Callahan)

Het is niet zo fijn om fan te zijn, want fan zijn doet soms pijn. Het ene moment ben je nog cool, ijzersterk en autonoom, het volgende moment een zielsgelukkig, maar soft en slap hoopje fan. Je kunt niet normaal meer denken. Je kunt niet normaal meer voelen. Je krijgt buikpijn. Gaat lichtelijk uit je dak. Bent zwak en kwetsbaar. Zegt rare dingen. En lullig genoeg kun je daar helemaal niets aan doen. Je bent al te ver heen. Overgeleverd. Het is pure overmacht. Weerloosheid. Overgave. Het neigt zelfs naar fanatisme. Dus iemand moet het wel erg bont maken, wil ik, stoere en viriele alfaman, zo'n stuitend sneue fan worden. Helaas heeft Bill Callahan het nu zo bont gemaakt. Ik moet het eerlijk toegeven. Ik vond hem al heel goed, maar met ingang van heden ben ik een fan. Een echte FVBC-er (Fan Van Bill Callahan).

Bill Callahan heeft al heel veel moois op zijn muzikale geweten (zie ook aflevering 82). Maar wat hij nu gemaakt heeft, overtreft alles. Dream River is zo prachtig dat iedereen die dit anders ervaart de toegang tot alle muziek verboden zou moeten worden.

Kijk, zo praat je dus als echte fan. Volstrekt dwaas en ongecontroleerd. Maar ha! Ik kan het gelukkig ook onderbouwen. Luister zelf maar. Het is te mooi om waar te zijn. Dus geniet vooral. En schaf vervolgens alles van Bill Callahan aan. Als dat nog nodig mocht zijn, tenminste.


 
En live doet hij het zo. Zonder toeters of bellen. Zoals het hoort dus:
 
Als je dit filmpje niet direct kunt openen, klik hier.

zondag 22 september 2013

104. Waarom is het toch zo stil rond Manu Chao?


Hedenmiddag naar een treurigstemmende PvdA-ledenraad gekeken, deze avond op het NOS-journaal een sneue PVV-manifestatie gezien en in de vroege ochtend een vreemd interview met M. Rutte gelezen waarin hij zegt, dat "Nederlanders de kabinetsplannen logisch vinden". Nou ja, er zijn grenzen. Dus na zoveel ellende op één eerste herfstdag kreeg ik opeens heel veel zin in muziek waar een normaal mens vrolijk en blij van wordt. Daarom Manu Chao maar weer eens uit mijn digitale platenkast gehaald. En ja hoor, bingo! Dat hielp onmiddellijk. Sinds een paar uur ben ik weer het zonnetje in huis. Wat wel meteen de vraag oproept: "Waarom is het toch zo stil rond Manu Chao? Wat nodig is, is leven in de brouwerij! Waar is hij, nu ik en velen met mij hem zo hard nodig hebben?"

Even een stukje geheugen opfrissen van mijn beste lezers en lieve lezeressen, die onze Manu uit het oog en dus ook uit het hart verloren zijn. Manu Chao (1961) is een Franse zanger van Spaanse origine, die zingt in het Frans, Spaans, Arabisch, Portugees, Wolof en Engels. In 1987 richtte hij samen met zijn broer Antoine en neef Santiago de band Mano Negra (Zwarte Hand) op. Een uitbundig clubje (nou ja, eigenlijk meer een grote bende), dat goed was voor vijf cd's: Patchanka (1988), Puta's Fever (1989), King of Bongo (1991), In the Hell of Patchinko (1992) en Casa Babylon (1994).
Die vond ik trouwens niet allemaal even goed, omdat er op de een of andere manier toch een wat al te Frans sausje over gegoten was. Er zat nog ontwikkeling in, zullen we voor het gemak maar zeggen. Maar de live-cd "Patchanka" vormde een opvallende uitzondering. Met de kennis van nu: dat bleek al een levendig voorproefje van de latere Manu Chao. Kijk/Luister zelf maar: Sidi H'Bibi.


Enfin, Manu Negra werd in 1995 ontbonden en daar kwam Manu Chao voor in de plaats. Het eerste studioalbum Clandestino (1998) leek geen succes te worden, maar de singles Bongo Bong en Clandestino brachten daar verandering in. En terecht. De nummers zitten zo verrassend prachtig in elkaar, dat je steeds weer nieuwe, subtiele, dingen hoort. Zelfs na heel vaak luisteren. Daarna volgden: 



Próxima Estación: Esperanza (2001) 
met bijvoorbeeld: Me gustas tu
  
 
Radio Bemba Sound System (2002)
met bijvoorbeeld: Machine gun

 
 
en La Radiolina (2007)
 met bijvoorbeeld: Tristeza maleza

Ook de concerten van Manu Chao waren in die jaren zeer aanstekelijke, energieke, anarchistische muziekfeesten, waar het speelplezier letterlijk vanaf spat. Zoals je onder andere kunt zien en horen op de prachtige cd/dvd Baionarena uit 2009:

(kun je dit filmpje niet direct openen? Klik hier)

Maar dat geeft nog altijd geen antwoord op de vraag waarom het toch zo stil is rond Manu Chao. Geen idee. Maar het goede nieuws is: Hij toert nog altijd rond. Dus vandaag of morgen... Stem Manu Chao en verander in een heerlijk fijn en optimistisch en altijd vrolijk mens. Je wordt als vanzelf een blije geit. Echt, het kan nog!

zondag 15 september 2013

103. Luister naar de Troonrede van Mark Lanegan (nu al uitgelekt)

Dinsdag 17 september is een belangrijke dag. Onze nieuwe vorst houdt dan zijn maidenspeech en onze daadkrachtige regering komt ongetwijfeld met een briljant plan om het arme Nederland er over 23 jaar weer helemaal bovenop te helpen. Best wel een hele geruststelling gelukkig. Maar dat is toch allemaal compleet bijzaak bij wat er die dag echt staat te gebeuren: er verschijnt een nieuwe Mark Lanegan. Het is, pak 'm even beet, zijn achtste, maar ook zijn vijftiende, als je die met Isobel Campbell en de wat minder officiële uitgaven meetelt.
Tot een half jaar geleden was Mark Lanegan nooit zo tot mij doorgedrongen (zie ook nummer 3 van 26 januari 2013) en daarover ben ik me nu al een half jaar aan het verbazen. Want hoe kon dat gebeuren? Hij past inmiddels naadloos in mijn rijtje (vrij willekeurige) favorieten als John Cale, Nick Cave, Tom Waits, Mark Kozelek en David Eugene Edwards. Er bestaan prachtige concertopnamen uit 2011 van Lanegan samen met Isobel Campbell, waarop hij geheel in het duister gehuld is. Je ziet vrijwel het hele concert alleen zijn hand. Pas tegen het eind komt zijn gezicht te voorschijn. Kijk maar (en liefst van begin tot eind, want het is kippenvel):


Deze houding geeft mooi aan hoe Mark Lanegan in de muziek staat. Hij is niet iemand met rare pretenties of vreemde poeha. Hij vindt de muziek belangrijker dan zichzelf. Er is nergens een greintje fake te ontdekken. En hij is nog aardig en bescheiden ook:


Zijn bescheidenheid blijkt bijvoorbeeld uit de titel van zijn nieuwe cd. Die heet "Imitations", maar imitaties zijn het dus helemaal niet. Daarmee doet hij zichzelf te kort (al kan het uiteraard ook ironisch bedoeld zijn). En waarom zijn het dan geen "Imitations"? Omdat het mooie, persoonlijke interpretaties zijn. Of zoals hij zelf zegt: "Mijn ouders draaiden vroeger platen van crooners als Andy Wiliams en Sinatra, maar ook van countryzangers als Willie Nelson en Johnny Cash. Zoiets wilde ik graag maken. Iets met hetzelfde gevoel als van die oude platen. Een combinatie van wat ik toen mooi vond en wat me later hetzelfde gevoel gaf. Dit is het geworden". Enfin, genoeg geluld, luister zelf maar eens of het inderdaad "Imitiations" zijn. Niet goed, geld terug:   


1. "Flatlands" van Chelsea Wolfe doet Mark zo
2. "She's Gone" van Vern Gosdin doet Mark zo
3. "Deepest Shade" van The Twilight Singers doet Mark zo
4. "You Only Live Twice" van Nancy Sinatra doet Mark zo
5. "Pretty Colors" van Frank Sinatra doet Mark zo (prachtig!)
6. "Brompton Oratory" van Nick Cave doet Mark zo
7. "Solitaire" van Andy Williams doet Mark zo
8. "Mack the Knife" van Bobby Darin doet Mark zo
9. "I'm Not the Loving Kind" van John Cale doet Mark zo
10. "Lonely Street" van Patsy Cline doet Mark zo
11. "Élégie funèbre" van Gérard Manset doet Mark zo
12. "Autumn Leaves" van Andy Williams doet Mark zo (prachtig!)
 
En we eindigen nog even live, want dat hoort zo
(ook een interpretatie, maar niet van zijn nieuwe cd)
                                          (als je dit filmpje niet direct kunt afspelen, klik hier) 

dinsdag 27 augustus 2013

102. Dat zal ze leren, die bevoorrechte ZZP-ers

Laten we het vandaag maar eens over die frivole ZZP-ers hebben. De zogenaamde Zelfstandigen Zonder Personeel. Een  bevoorrecht clubje, want ze hebben zonder werk geen inkomen. Ze krijgen geen vakantiegeld, dertiende maand of kerstpakket. Ze worden niet doorbetaald als ze ziek zijn of met vakantie. En in geval van nood kunnen ze geen beroep doen op WW of een andere regeling. Je zou er bijna jaloers van worden. Wat denken die ZZP-ers wel? Dat ze boven de wet staan? Nou, mooi niet! Daarom moeten ze in ruil voor al die privileges gewoon 21% btw afdragen en net als iedere hardwerkende loonslaaf belasting en premies betalen. Maar hierover hoor je ze natuurlijk niet zeuren. Want wat ze er allemaal niet aan extra's voor terugkrijgen! Het is dan ook geen wonder dat er steeds meer ZZP-ers rondlopen. Alleen in Nederland al zijn het er zo'n 800.000. Gelukkig is de regering nu vast van plan om ook deze verontrustende ontwikkeling stevig de kop in te drukken. In tijden van crisis dienen zulke misstanden immers keihard te worden afgestraft. Dus na het zeer effectief inperken van de bonuscultuur en het buitengewoon doortastend aanpakken van de topsalarissen is dan eindelijk de zelfstandigenaftrek van de ZZP-ers aan de beurt. Want dat is een ordinair wangedrocht. Nergens voor nodig. Alsof ze nog niet genoeg voordelen hebben.
Dat zal ze leren zomaar ZZP-er te worden!

Intussen stromen er vanuit de hele muziekwereld verontruste reacties en hartverwarmende steunbetuigingen aan het adres van de Nederlandse ZZP-ers binnen. Daar voelen ze goed aan wat de gevolgen van deze ingrijpende maatregelen zullen zijn. Ook in mijn digitale platenkast is de bezorgdheid over dit politieke hoogstandje groot. Een vrij willekeurige bloemlezing:

Bonnie Prince Billy ziet het vrij somber in (I see a darkness) en ook Eric Clapton heeft met die arme ZZP-ers te doen: Worried life blues. Sam Baker denkt dat ze het zeker zwaar zullen krijgen: Sometimes you have to cry. Jacques Brel vindt het getuigen van enorme platheid dat een land zo met zijn ZZP-ers omgaat: Plat pays. John Cale ziet dit plan het liefst in de prullenmand verdwijnen en vindt de verantwoordelijke minister maar een eikel: Taking it all away.

Jimmie Vaughan vraagt zich af hoe een regering met zo'n onrechtvaardig plan kan komen (How can you be so mean) en Van Morrison vreest dat er niets tegen te doen valt: There ain't nothing you can do. Alela Diane vindt het gemeen dat de ZZP-er opeens het zwarte schaap is (Black sheep), Inara George laat weten het gekkenwerk te vinden (Fools work), Steve Earle vraagt om enig medeleven (Have mercy) en Feist weet precies hoe het voelt: I feel it all. Voor John Martyn is dit plan compleet over de top: Over the hill.

The Handsome Family vreest voor een bodemloze ZZP-put (The Bottomless Hole), Micah P Hinson verkeert nog in de ontkenningsfase (Tell me it ain't so) en Elmore James laat weten erg bezorgd te zijn: I'm worried. John Brim waarschuwt voor zware tijden: Tough times, terwijl Eilen Jewell een tranendal voorziet: Sea of tears. Freddie King drukt alle ZZP-ers op het hart goed op hun nering te passen (Takin' care of business) en Lianne La Havas hoopt dat er nog hoop is: They could be wrong.

Willy Mason drukt alle ZZP-ers op het hart om nog even vol te houden (Carry on), Cat Power ziet de zin van dit plan niet in (No sense) en Ry Cooder snapt dus echt niet waar dit allemaal voor nodig is: Don't mess up a good thing. Songs Ohia laat even prachtig als indringend horen, dat de ZZP-er een lastige tijd tegemoet gaat (It won't be easy) en Willy DeVille weet zeker, dat ZZP-ers niet zonder zelfstandigenaftrek kunnen: Can't do without it. Marvin Gaye, tot slot, is ronduit verbijsterd:


(Voor wie dit filmpje niet direct kan openen, klik hier)

zaterdag 27 juli 2013

101. J.J. Cale, a one way ticket to paradise

 
J.J. Cale 
(Oklahoma City, 5 december 1938
 - La Jolla, 26 juli 2013)

Ofwel... hoe goed hij dus was:
 
(voor wie dit filmpje niet direct kan zien, klik hier)
 
(voor wie dit filmpje niet direct kan zien, klik hier)
 
(voor wie dit filmpje niet direct kan zien, klik hier)
 
 
 
 

donderdag 25 juli 2013

100. Een dagje naar het strand... wie gaat er mee?

Het strand en de zee... tsja, ach, je moet het maar leuk vinden. Vrijwillig rondploeteren tussen ontelbaar veel zandkorrels met uitzicht op oneindig veel zout water. Toch kom je nog best mensen tegen die ervan houden. Sommigen gaan er zelfs helemaal voor naar Spanje of Italië of bijvoorbeeld naar Thailand, om eens een speciaal exotisch land te noemen. Terwijl je natuurlijk ook gewoon lekker thuis kunt blijven of gezellig met z'n tweeën naar de woonboulevard in Oss of Poortvliet kunt gaan om alvast een nieuw bankstel of zo'n comfortabele boxspring uit te zoeken voor als de dertiende maand er aankomt. Affijn, we dwalen af en ieder zijn meug. Strand, zee en muziek blijken ook vrij aardig samen te gaan. En daar gaat het om, op deze plek. In mijn digitale platenkast is de zonnebrandcrème factor 38 intussen al enthousiast klaargezet. Luister zelf maar wat de plannen zijn:

Neil Young heeft genoeg aan een verlaten stukje strand (On the beach), net als Chris Rea (On the beach) en The Avett Bothers: At the beach. Ook de Kings of Leon vinden het heerlijk, even gezellig langs de strandkant: Beach side. Yo La Tengo heeft zojuist een complete strandtent afgehuurd (Beach Party tonight), maar aan het sombere Steely Dan-duo is die zandmassa bepaald niet besteed: Blues Beach.

Jonathan Richman kraait het uit van pret (The beach) met iets leuks erbij (Roller coaster by the sea), maar Simon Green aka Bonobo krijgt er een strandhoofd van: Beachy Head. John Fahey vindt alles prima, als het tenminste onder een palm kan: On the beach of Waikiki. Will Oldham gaat graag naar West Palm Beach. Hij vraagt zich wel steeds af wat hij daar ziet: Is it the sea?

John Martyn is er ook een dagje geweest (Day at the sea) en Eilen Jewell schiet vol bij het zien van al dat water: Sea of tears. Corinne Bailey Ray (The sea) en Sandy Denny (The sea) voelen zich echte zeemeerminnen. En de Be Good Tanyas schrikken zich een hoedje... er is een Ship out on the sea!

Cat Power (Sea of love) en Blind Faith (Sea of Joy) hebben alleen maar oog voor de prettige kanten van zoveel zout water. David Gray klimt op de hoogste duin en roept dan hevig geëmotioneerd: From here you can almost see the sea! Robert Wyatt heeft er een prachtig liedje over gemaakt (Sea song), dat The Unthanks ook prachtig zingen: Sea song.
 
Patti Smith wordt nog helemaal blij als ze aan die ene keer op het strand terugdenkt...
(Voor wie dit filmpje niet direct kan openen, hier de link: Redondo Beach).