donderdag 8 oktober 2015

111. De wereld is vol vreemde vreemdelingen


De wereld is er vol van. Je hoeft maar even over de grens te kijken en je ziet er weer een... zo'n vreemdeling! Het is een raar soort mens. Heel anders dan wijzelf en de onzen. Dat is wel een beetje eng. Want vaak praten ze anders ("Kijk, die ene daar zegt vast iets over mij"), sommigen hebben ook andere kleren aan ("Wat zou er eigenlijk onder zitten?") en er zijn er zelfs met een andere kleur ("Hier klopt iets niet. Dit is niet gewoon van het strand"). Ze moeten dus vooral niet te dicht in de buurt komen. Trouwens, daar zijn onze grenzen natuurlijk ook voor. Want voor je het weet, trekken ze massaal hierheen. Regelrecht ons aardse paradijs binnen. Dat doen ze namelijk gewoon, als ze de kans krijgen. Ja, het is en blijft vreemd volk. Tamelijk primitief. Zeg nou zelf... Wij gaan toch ook niet zo maar met z'n allen de grens over? Nou ja, alleen voor vakantie, voor zaken en stages in het buitenland, om te vertrekken en elders ons geluk te zoeken of heel misschien om te vluchten, mocht dat ooit nodig zijn. Maar dat zijn echt uitzonderingen. Wij kennen nu eenmaal onze grenzen. En die overschrijden, zoiets onbeschaafds doen dus alleen  vreemdelingen. Ik kan het weten, want mijn digitale platenkast zit er ook al boordevol mee. Ik kon ze gewoon niet tegenhouden. Ze zingen nog ook. Vaak over zichzelf, maar ook wel over andere vreemdelingen:

Sandy Denny zingt over een vreemdeling die in de spiegel kijkt: Stranger to himself. Net als Traffic dat ooit deed: Stranger to himself. Hop Wilson vindt zichzelf wel iets van een vreemdeling hebben (I'm a stranger), maar Ryan Adams twijfelt nog: If I am a stranger. Bill Callahan is vreemdeling af (I was a stranger) en Jeffrey Lee Pierce was het tijdens leven en welzijn diep van binnen: Stranger in my heart.

Over romantisch rondtrekkende vreemdelingen raken ze in mijn platenkast maar niet uitgezongen. Martin Simpson doet het (Wayfaring stranger) en David Edwards doet het (Wayfaring stranger). Johnny Cash doet het (Wayfaring stranger) en Emmylou Harris doet het (Wayfaring stranger). Veerle Baetens doet het (Wayfaring stranger) en Neko Case doet het (Wayfaring stranger). En ook Eva Cassidy (Wayfaring stranger) en Neil Young (Wayfaring stranger) doen het. Tsja, dan kan Tim Buckley natuurlijk niet achterblijven: Wayfaring stranger.

Anders dan veel anderen heet Emmylou Harris de vreemdeling wel hartelijk welkom (Hello stranger) en Leonard Cohen heeft er een fijn liedje over gemaakt: Stranger song. John Martyn zag er een glimlachen (Smiling stranger), maar Eric Clapton (Lonely stranger) en Elmore James (Stranger blues) werden er maar somber van. Gillian Welch zag pas nog een heleboel echte vreemdelingen voorbijkomen: Rank strangers.

Portishead weet het zeker, dit zijn typisch Strangers. The Gun Club heeft er ook een gezien (Stranger in our town) en Kevin Ayers was er beste maatjes mee: Friends and strangers. Michael Chapman heeft gewoon een vreemdeling binnengelaten, keigezellig, (Stranger in the room) en Curtis Counce kwam er hierboven eentje tegen: Stranger in Paradise. 

Nick Cave ziet ook de positieve kanten van de vreemdeling (The kindness of strangers) en Jim White heeft iets lekkers van een vreemdeling gekregen: Stranger candy. J.J. Cale vindt een waarschuwend woord op zijn plaats (Don't go to strangers), maar Tom Waits laat het verder koud: I never talk to strangers. Voor Carl Perkins zijn het net gewone mensen... Ze deugen of ze deugen niet:  Sweethearts or strangers. En van Steely Dan moeten ze wel eerst even tekenen: Sign in stranger.

Maar het vreemdst van alle vreemdelingen zijn natuurlijk vreemdelingen
 in het donker. Frank Sinatra zingt er heel invoelbaar over:

Kun je dit filmpje niet direct openen? Klik dan hier.

vrijdag 1 mei 2015

110. Een feestelijke dag voor hardwerkend Nederland!

Wat er gisteren zoal gebeurd is, weten we inmiddels wel zo'n beetje. En het was de hele dag uitgebreid op de nationale verrekijk, dus ik hoef er verder ook geen woord meer aan vuil te maken. Maar vandaag... vandaag, that's different cook! Vandaag vieren we namelijk de Dag van de Arbeid. De dag waarop we de strijd en de waardigheid van de arbeidersklasse vieren. Dat zou toch minstens net zoveel aandacht verdienen als dat feestje van gisteren? Dat zijn we toch aan onze stand verplicht als keihard werkende Nederlanders? Want zeg nou zelf, we hebben in dit nijvere land nooit eens even rust en nauwelijks vakantie. Het is dag in dag uit werken, werken en nog eens werken. Tot je er helemaal suf van wordt. Luiwammesende Japanners en lanterfanterende Amerikanen die hier weer eens eindeloos vakantie komen vieren, snappen gewoon niet hoe we het volhouden. Dus, zou je zeggen, dit zich uit de naad werkend volk gaat zo'n Dag van de Arbeid massaal vieren en volledig uit zijn dak. Maar nee hoor, vreemd genoeg is er in het hele land vrijwel niets van te merken. Tot ontsteltenis van de bewoners van mijn digitale platenkast. Zij hebben van hun werk hun hobby gemaakt en zingen dat luid en duidelijk van de daken:

Paul Butterfield (Worksong), Maria Muldaur (Work song) en Willard Grant Conspiracy (The work song) hebben in plaats van een Koningslied een Werklied gemaakt. John Martyn is altijd buitengewoon werkwillig (Willing to work) en Inara George vindt zo keihard werken als zijzelf doet eigenlijk wel van de gekke: Fools work.

Captain Beefheart zingt over zichzelf als een hardwerkende man (Hard working man) en daar zijn The Cramps het helemaal mee eens: Hard workin' man. Otis Clay heeft tot zijn genoegen een echtgenote die zich uit de naad werkt: Hard working woman. De man van PJ Harvey laat haar alles opknappen: Working for the man. Ry Cooder is de nuchterheid zelve. Niet zeuren, maar werken: It's just work for me.

Elvis Costello ziet de werkweek liever komen dan gaan (Welcome to the working week). Voor de heren van Culture hoeven dreadlocks een gezond arbeidsethos niet in de weg te zitten (Work on Natty) en de Fabulous Thunderbirds houden van eendrachtige samenwerking Work together. H-Bomb Ferguson werkt graag om zijn baby te kunnen onderhouden: Work for my baby. Van Morrison heeft zelfs geen tijd meer om nog te spelen (All work and no play) en Robert Palmer werkt om nieuwe banen te creëren: Work to make it work.

Cannonball Adderley mag de Dag van de Arbeid 2013 met een magistrale Work song afsluiten:




zaterdag 28 februari 2015

109. Het is Landelijke Luizendag. Een vernietigende dag

Je zou bijna denken... het is weer volop verkiezingstijd voor de Provinciale Staten en de Waterschappen, dus iets nóg veel belangrijkers is er niet. Maar sorry, dat is misgedacht. Want eerst hebben we woensdag 4 maart nog: Landelijke Luizendag 2015. En dat is een van de absolute nationale topdagen van het jaar. Het zit zo. De luis is maar een heel klein, knus beestje met mooie, doorzichtige voelsprietjes, een lief snuitje en een warm, zacht velletje. Een aanhankelijk diertje, dat zich enorm bij ons thuisvoelt. Je ziet dit lieve wezentje nauwelijks en je hebt er eigenlijk helemaal geen omkijken naar, tot het honger begint te krijgen. Dan gaat het heel zacht en voorzichtig een beetje in je bijten en aan je knabbelen. Gewoon bescheiden, kleine hapjes. Dat is in feite goedbedoeld, maar ook wel jammer... want de jeuk die deze kleine rekel met zijn hapjes teweegbrengt kan behoorlijk zijn. En voor je het weet nemen dit lieve luisje en zijn o zo schattige collegaatjes overal subtiele knabbeltjes, leggen ze er als dank een hoopje piepkleine eitjes bij (zó klein, dat je ze niet eens kunt bakken) en jeukt het bij iedereen. En dat vinden wij mensen en andere zoogdieren opeens niet meer zo fijn. Dan zijn de rapen gaar en de poppen aan het dansen. Terroritische jeukaanslagen zijn het! Onmiddellijk uitroeien dat kruipende tuig! De vernietigingskam erdoor! Killing poeder erop! Dodelijke sjampoo erover! En om dat helemaal eensgezind met vereende krachten en samen met ons allen effectief én efficiënt aan te pakken is het woensdag 4 maart dus Landelijke Luizendag 2015.

Heel eerlijk gezegd heb ik daar als pur sang veganist met diep respect voor alles wat leeft, groeit en bloeit best wel grote moeite mee. Aggut, zo'n arm, onschuldig hoofd-, kleding-, schaam- of pelsluisje heeft toch ook een liefhebbende vader en een moeder? Hoe zou hier in mijn empathische digitale platenkast eigenlijk over gedacht worden? Wat voelt de musicerende medemens voor hulpeloze beestjes en al die andere weerloze, kleine schepseltjes? Dat pakt gelukkig hartverwarmend uit. Samen zouden ze de Partij voor de Dieren waarschijnlijk wel aan een fijn extra zeteltje kunnen helpen.

Jonathan Richman houdt van alle dieren, groot (dinosaurussen) en klein: Hey there little insect. Willy Mason voelt een grote verwantschap met de vlieg (Still a fly), net als Tim Buckley, die er zachtjes bij zoemt: Buzzin' fly. Paul Weller geniet oprecht van iets moois op de muur (Fly on the wall) en voor The Cramps zijn mensen en vliegen gewoon één pot nat: Human fly. Tom Waits is dol op die vertederende Army ants, terwijl The Masters of Reality een sympathieke ode aan hun Ants in the kitchen brengen. En hoe meer het krioelt, hoe fijner James Brown zich voelt: I got ants in my pants.

Een speciaal plaatsje in het hart van menig muzikant is ingeruimd voor de botervlieg. Corinne Bailey Ray (Butterfly) en de Screaming Trees (Buttterfly) kraaien het uit van geluk, als ze er eentje ontwaren. Henry Purcell (Butterfly dance) en Kevin Ayers (Butterfly dance) gaan spontaan uit hun dak en voor Hope Sandoval mag elke ochtend een botervlieg ochtend zijn: Butterfly mornings. Coleman Hawkins (Poor Butterfly), Sonny Rollins (Poor butterfly) en Don Wilkerson (Poor butterfly) laten ieder op hun eigen manier horen hoe vreselijk het is om een botervlieg te zien sterven.

Het Penguin Cafe Orchestra vindt niets ontroerender dan een dansende vlo (The ecstacy of dancing fleas), maar er gaat maar weinig boven de ongekende populariteit van de spin. Link Wray voelt zich 100% verwant met dit aaibare diertje (Spider man) en de heren van Hellwood gaan er gezellig mee onder de veren: Spider in the bed. Voor Muddy Waters is er geen spinnetje slimmer dan de rode variant: Mean red spider. Eric Clapton en Andy Fearweather Low vinden dat er maar slap geoudehoerd wordt over zo'n vertederend beestje (Spider jiving) en The Handsome Family heeft er een fijn liedje over gemaakt: Spider.

The Drive By Truckers kijken niet op een spinnetje meer of minder.
Ze hebben er een hele doos vol van.
Kun je dit filmpje niet meteen openen? Klik dan hier. 




zondag 30 november 2014

108. Heerlijk vers fruit, dat zingt duidelijk en luid

Kun je appels met peren vergelijken? Ja hoor, dat is heel goed mogelijk. Bijvoorbeeld: een appel valt niet ver van de boom. Een peer ook niet. Een appel kan rotten. Een peer ook. Een appel kun je eten, net als een peer. Een appel lacht je vrolijk toe (als-ie daar niet te rot voor is, tenminste). Dat doet een niet al te rotte peer ook. Verder hebben ze alle twee een klokhuis. En een stoer steeltje van boven in plaats van een weelderige haardos. Maar heeft het eigenlijk wel zin om appels met peren te vergelijken? Nou nee, dat niet echt, want het leidt tot niets. Dus waarom zou je? Bespaar je vooral de moeite en ga iets nuttigs doen. Zo denken de musici m/v in mijn digitale platenkast er ook over. Ze laten die heerlijke peren gewoon links liggen en zingen alleen maar over appels, perziken en citroenen. Luister zelf maar eens mee naar deze goedgevulde muzikale fruitmand.

Smog (aka Bill Callahan) ziet er tot zijn schrik een vallen (Red apple falls), Cat Power is verbaasd over die mooie, rode kleur (Red apples) en Fats Navarro zag eens appels hangen, ohh als pruimen zo groot: Stealin' apples. Po'Girl (Green apples) en Tony Joe White (Little green apples) vinden ze groen het lekkerst. Wayne Shorter bewondert de appel van Adam (Adam's apple) en de Secret Sisters spelen Eva'tje, maar daar trappen wij natuurlijk niet in: Do you love an apple? Sonny Stitt heeft enthousiast meegedaan aan Heel Holland Bakt en van een appel een smakelijk gehaktbrood gemaakt: Scrapple from the apple. Loudon Wainwright weet hoe een grote, bejaarde appel praat (Talking big apple 75), Sonny Boy Williamson I heeft een olijk appelboomdansje bedacht (Apple tree swing) en Dr. John & Randy Newman hebben nu buikpijn: I ate up the apple tree.

Ook perziken gaan erin als koek. Skip Spence vindt ze zo lekker, dat hij een speciaal perzikendansfeest geeft  Dixie peach promenade. Sonny Boy Williamson II is trots op de prunus persica achter in zijn tuin Peach tree. Big Joe Williams heeft zijn moeder betrapt in de perzikboomgaard ( Peach orchard mama), Captain Beefheart heeft een uitbundig perzikenloflied gecomponeerd (Peaches) en Linton Kwesie Johnson een perzikenreggae: Reggae fi peach. Larry Williams eet perziken het liefst met room Peaches and cream en de Handsome Family heeft vette pech: Fallen peaches. 
Thievery Corporation heeft een handige Lemon Tree in de tuin en The Dillards een klokkenspel van citroenen: Lemon chimes. De Latin Playboys zijn dol op een citroentje met ijs (Lemon 'n ice), Led Zeppelin heeft eerst een citroen gegeten en er toen een liedje over gemaakt (The lemon song) en Dan Pickett is als een citroen geboren (Lemon man). Opvallend zijn de bijzondere associaties die de edele banaan oproept. Volgens Fela Kuti lijken bananen op apen (Monkey banana), Radiohead ziet de banaan als een gezelschap (Banana Co) en Kevin Ayers beschouwt de banaan zelfs als personal coach: Guru banana. John Prine (Sour grapes) en Tom Waits (Grapefruit moon) horen met hun favoriete fruit niet in dit rijtje thuis, maar een kniesoor die daarop let.
Louis Prima neemt zelf genoegen met een glaasje water,
maar wil voor zijn baby alleen het allerlekkerste fruithapje:
  Kun je dit filmpje niet direct openen? Klik dan hier
 
 

zaterdag 15 februari 2014

107. Het rijke innerlijke leven van Mark Kozelek

"Wat is dat toch voor een rare knakkert", zeiden we vroeger als de plaatselijke, wat afwijkende Einzelgänger voorbijstruikelde, terwijl wij zelf als stoer groepje gebroederlijk nonchalant tegen de dorpspomp leunden. Hij was een beetje traag, beetje vreemd, beetje nogal in zichzelf gekeerd, beetje niet blij, beetje van de wereld, beetje bleekscheet, met een beetje weinig oog voor al het vele moois in zijn omgeving... maar dat zo'n rare knakkert wel eens een heel rijk innerlijk leven kon hebben, kwam toen nog niet zo bij ons op. En zo’n rijk innerlijk leven kan dus echt wondermooie dingen opleveren. Neem nou de muziek van Mark Kozelek. Onlangs verraste hij ons in de gedaante van zijn alter ego Sun Kil Moon met alweer een schitterende, nieuwe groeibriljant: Benji.

Nou ja, echt zeker weten doe ik het natuurlijk niet, maar ik stel me voor dat een jeugdige Mark Kozelek zo al Einzelgángend door het bescheiden Massillon (Ohio) heeft gelopen. Luisterend naar de muziek die in zijn hoofd ontstond en die hij zachtjes meeneuriede. Verbaasd nagestaard door het vaste clubje opgeschoten hangjongeren naast de lokale WalMart. Als het allemaal klopt (en naar zijn muziek luisterend kan dat bijna niet anders), moet het voor Mark een eenzame tijd geweest zijn.Tot hij via Atlanta, Georgia, in San Francisco terechtkwam. Daar richtte hij in 1992 met drummer Anthony Koutsos, gitarist Gorden Mack en bassist Jerry Vessel de Red House Painters op en kon hij zijn intense, autobiografische ervaringen aan de wereld kwijt via een achttal opvallend mooie albums. Vervreemdende, ijle muziek. Ongrijpbaar, nauwelijks in een hokje te plaatsen en dus zeer aan mij besteed. Prachtige, verhalende teksten ook. Gezongen met een lichtelijk gejaagde baritonstem. En zelfs zijn gitaargeluid klinkt anders, helder en bijna transparant.

Maar net als het leven zelf... ieder begin heeft een eind, zo ook dat van de Red House Painters. In 2000 komt Mark Kozelek met een eigen EP: Rock ’n roll singer (weinig rock ’n roll uiteraard). Dit vormt de opmaat tot een serie opmerkelijk solowerk. Vaak verrassend mooi en ontroerend, en soms gewoon leuk (zoals Whats next to the moon met drastisch bewerkte AC/DC nummers). Covers deed hij trouwens wel vaker en geslaagder, zoals "Shock Me" van Kiss. Totaal anders dan het origineel (gelukkig).

Tussen de bedrijven door komt Mark Kozelek soms te voorschijn als Sun Kil Moon. Het jasje dat het best bij hem past. Sun Kil Moon zag in 2003 het licht met Ghosts of the Great Highway, in 2005 gevolgd door Tiny Cities, gevuld met danig door de wringer gehaalde covers van Modest Mouse. In 2008 verscheen April, met gastvocals van onder anderen Will “Bonnie Prince Billy” Oldham. En na Admiral Fell Promises (2010) en het voor zijn doen nogal lichtvoetige (nou ja) Among the Leaves is er nu dus Benji. Samen met Ghosts of the Great Highway vind ik het zijn beste album tot nu toe, sterk autobiografisch en zeer indringend.

Voor wie nieuwsgierig is geworden een overzicht van Mark Kozeleks in mijn oren mooiste werk:

Red House Painters
Down Colorful Hill (1992) met o.a. Medicine Bottle
Rollercoaster (1993) met o.a. Katy Song
Bridge (1993) met o.a. Blindfold
Ocean Beach (1995) met o.a. Summer Dress
Songs for a Blue Guitar (1996) met o.a. Revelation Big Sur
Old Ramon (2001) met o.a. Cruiser

Solo
Rock 'n' Roll Singer (EP, 2000) met o.a. Ruth Marie
What's Next to the Moon (2001) met o.a. Up to my Neck in You
Little Drummer Boy (2006) met o.a. Glenn Tipton
White Christmas (2007) met o.a. Rock 'n' Roll Singer 
The Finally LP (2008) met o.a. Celebrated Summer
Lost Verses (2009) met o.a. Moorestown

Sun Kil Moon
Ghosts of the Great Highway (2003) met o.a. Duk Koo Kim
Tiny Cities (2005) met o.a. Trucker's Atlas
April (2008) met o.a. Tonight in Bilbao
Admiral Fell Promises (2010) met o.a. Half Moon Bay
Among the Leaves (2012) met o.a. The Winery
Benji (2014) met o.a. Ben's my Friend

Divers (en beide zeer de moeite waard):
Mark Kozelek & Desertshore met o.a. You Are Not of my Blood
Mark Kozelek & Jimmy LaValle (Perils from the sea) met o.a. Caroline

En ter afsluiting. Kijk en luister maar eens hoe Carry me Ohio van Ghosts of the Great Highway live klinkt:

 
Kun je dit filmpje niet direct openen? Klik dan hier
 


zondag 27 oktober 2013

106. Lou Reed, Rock And Roll Animal with a Bad Liver


 
Wat was hij ongelofelijk goed, gedreven, eigenzinnig,
dwars, scherp, cynisch en o zo gemeen humoristisch...
and now it's time to say goodbye 
 


 


(Voor wie dit filmpje niet direct kan openen, klik hier)
 

donderdag 3 oktober 2013

105. Ik geef het toe. Ik ben een echte FVBC-er (Fan Van Bill Callahan)

Het is niet zo fijn om fan te zijn, want fan zijn doet soms pijn. Het ene moment ben je nog cool, ijzersterk en autonoom, het volgende moment een zielsgelukkig, maar soft en slap hoopje fan. Je kunt niet normaal meer denken. Je kunt niet normaal meer voelen. Je krijgt buikpijn. Gaat lichtelijk uit je dak. Bent zwak en kwetsbaar. Zegt rare dingen. En lullig genoeg kun je daar helemaal niets aan doen. Je bent al te ver heen. Overgeleverd. Het is pure overmacht. Weerloosheid. Overgave. Het neigt zelfs naar fanatisme. Dus iemand moet het wel erg bont maken, wil ik, stoere en viriele alfaman, zo'n stuitend sneue fan worden. Helaas heeft Bill Callahan het nu zo bont gemaakt. Ik moet het eerlijk toegeven. Ik vond hem al heel goed, maar met ingang van heden ben ik een fan. Een echte FVBC-er (Fan Van Bill Callahan).

Bill Callahan heeft al heel veel moois op zijn muzikale geweten (zie ook aflevering 82). Maar wat hij nu gemaakt heeft, overtreft alles. Dream River is zo prachtig dat iedereen die dit anders ervaart de toegang tot alle muziek verboden zou moeten worden.

Kijk, zo praat je dus als echte fan. Volstrekt dwaas en ongecontroleerd. Maar ha! Ik kan het gelukkig ook onderbouwen. Luister zelf maar. Het is te mooi om waar te zijn. Dus geniet vooral. En schaf vervolgens alles van Bill Callahan aan. Als dat nog nodig mocht zijn, tenminste.


 
En live doet hij het zo. Zonder toeters of bellen. Zoals het hoort dus:
 
Als je dit filmpje niet direct kunt openen, klik hier.