vrijdag 22 maart 2013

58. Sterren stralen overal


Je hebt sterren die dansen op het ijs, sterren die vallen, rare sterren die springen, sterren in films (als in: filmsterren), sterren op het doek en sterren die zeuren (als in: twitteren). Je hebt dure restaurants met sterren, sterren die van sterren houden, een sterrenparade, heel veel grote Hollandse sterren op het Piratenfestijn en een Sterren.nl Top 20. Je hebt zelfs sterren die gewoon aan de hemel staan. Eigenlijk zie je overal sterren stralen, als je maar een beetje om je heen kijkt. En o ja, natuurlijk, ik zou het bijna vergeten... je hebt ook nog mooie liedjes met sterren. Die zijn om naar te luisteren. Of om op het ijs te dansen.

In liedjes hebben sterren allerlei kleuren: blauw bij Ryan Adams (When The Stars go Blue), zilver bij het Penguin Cafe Orchestra (Silver star of Bologna), matzwart bij Antony and The Johnsons (Soft Black Stars) en rood bij Songs: Ohia (The one red star). Polica houdt het gewoon op donker: Dark Star.

De Screaming Trees (I See Stars) en Kevin Ayers (Stars) zien sterretjes, maar Lauryn Hill ontdekt een heel grote: Superstar. Voor Fink zijn ze allemaal hetzelfde: Under the same stars. Sergio Mendes ziet er enorm veel (So many stars) en Paul Weller loopt in de smog en ziet er maar één: One Bright Star. Gelukkig ziet Stevie Wonder er ook nog een: Another Star. Steve Miller wil er op klimmen (Wish Upon a Star) en Nick Drake eraan gaan hangen: Hanging on a star.

Corinne Bailey Ray voelt wat het is om een ster te zijn (Like a Star), volgens Beth Orton zijn alle sterren huilebalken (Stars All Seem To Weep) en Gene Clark heeft er een aan de hemel zien staan die kan schieten: Shooting star. Chris Isaac houdt van sterren in cowboyfilms (Western stars) en Sly Stone wil niet al te moeilijk doen: Everybody is a star.
  
Ook in de jazz zijn ze helemaal dol op sterren. Cannonball Adderley wordt er zo blij van dat hij ze van de hemel blaast: Stars Fell On Alabama. Elmo Hope ziet ze vliegen in Marokko (Stars Over Marrakech) en Miles Davis op Sicilië: Star on Cicely. Dexter Gordon zou er het liefst naartoe klimmen (Stairway to the Stars), Ike Quebec telt ze allemaal (Count Every Star), Abbey Lincoln is de weg kwijt (Lost in the Stars) en Don Wilkerson laat een eenzame ster schudden: Lone Star Shuffle.
Portishead laat horen hoe zielige, verdwaalde sterren kunnen klinken:





donderdag 21 maart 2013

57. Is mama echt wel de liefste van de hele wereld?

"Mama, je bent de liefste van de héééééle wereld", zong Heintje, ons eigen Limburgs gouden keeltje, zo ontstellend hartverscheurend mooi in 1967. Tsja... Zonder de inspanningen van mama zouden we natuurlijk nooit bestaan hebben. En ja, tis waar, ook daarna werden we met veel rust, reinheid en regelmaat van comfortabele luier naar sportieve slip begeleid. Maar de liefste van de hééééle wereld... is dat nou wel zo? Was Heintjes tophit niet gewoon een door de NVVM (Nederlandse Vereniging Van Mama's) gefinancierde PR-stunt? Toch maar eens wat informatie inwinnen bij Heintjes wereldwijde collega's in mijn digitale platenkast. Wat vinden zij van hun mama?

"Oh mother", zingt Dennis Brown vol overgave en Johnny Cash wil graag een foto van zijn moeder, waar hij op dat moment ook is: Send a picture of mother. Richard Thompson heeft een hoge pet van haar op: Mother knows best. OV Wright voelt zich soms moederloos alleen (Motherless child) en Blind Willie Johnson weet precies wat er dan door je heen gaat: Motherless Children Have A Hard Time. Polica kijkt om de hoek en wat ziet ze dan: I see my mother. Kate & Ann McGarrigle hebben een moeder in het kwadraat: Mother Mother

PJ Harvey denkt dat ze er zelf een is (I think I'm a mother) en die van Santana heet niet moeder Theresa, maar Mother Africa. John McLaughlin heeft een liedje voor zijn moeder gemaakt met een originele titel (Song for my mother) en de Red House Painters houden het kort maar krachtig op Mother. Bill Callahan heeft vandaag zijn dameskleren aangetrokken en kan de hele wereld aan: I feel like the mother of the world. 

De moeder van Chris Robinson verdient een standbeeld: Mother of stone. Townes Van Zandt kijkt als een berg tegen zijn moeder op (Our mother the mountain) en Tony Joe White vindt dat zijn oude moeder nu wel wat rust verdient: Ol' mother earth. Opmerkelijk is dat zowel The Drive By Truckers (Every Mother's son) als Will Oldham (Every mother's son) en Traffic (Every mother's son) zich bij alle moeders thuisvoelen...

Voor James Brown kan er maar één moeder zijn echte moeder zijn:


woensdag 20 maart 2013

56. Ontdek de erotiek van muziek


Muziek, wat kun je er zoal mee? Best veel eigenlijk. Koken, afwassen, autorijden, wijn drinken, eten, hardlopen... het zijn zo maar wat bezigheden die je met muziek kunt combineren en die er dan nog leuker door worden ook. En het is nauwelijks te geloven, maar toch is het waar... zelfs muziek en erotiek kunnen vrij goed samengaan. Als je er maar goed op let welke muziek je kiest (ik zou zelf niet meteen Boudewijn de Groot of James Taylor bij de buren gaan lenen). En welke partner natuurlijk. Ook best wel belangrijk. Zouden de bewoners van mijn digitale platenkast erotische inspiratie halen uit hun eigen muziek? Dat is voor ons een vraag, maar voor hen een weet... 

De Latin Playboys doen hun naam eer aan en maken er een heel feest van: Fiesta erotica. James Brown kun je er best een keer voor wakker maken (Sex machine), maar Ian Dury wil er dan wel wat bij gebruiken: Sex & drugs & rock & roll.null De Red Hot Chili Peppers (Sex Rap) en de Gun Club (Sex beat) hebben een speciaal ritme in gedachten. En voor Bill Callahan gaan eros en thanatos hand in hand: Dress sexy at my funeral. 

Maar het is niet overal erotische rozengeur en maneschijn. Voor Loudon Wainwright is het bijvoorbeeld al heel lang geleden: I remember sex. De Drive By Truckers (Too much sex - too little Jesus) en Timbuk3 (Too much sex - not enough affection) gaan niet echt los. Lou Reed houdt er vreemde fantasieën op na: Sex with your parents. En Pokey LaFarge kan het allemaal gestolen worden: Won't Make Love At All.

J.J. Cale daarentegen staat zijn mannetje als het erop aan komt: I'll make love to you anytime. En wat zou Astor Piazzolla (Sex-tet) precies van plan zijn? Stephen Stills is daar heel duidelijk in (Make love to you), maar Carl Perkins is wat voorzichtiger: You can't make love to somebody. Etta James is een vrijgevochten vrouw: I Just Want To Make Love To You. En laat Van Morrison nou toevallig net hetzelfde zingen:

Kun je dit filmpje niet meteen openen? Klik dan hier

dinsdag 19 maart 2013

55. Ebo Taylor: ruim 50+ maar nog lang niet van die partij

De muziek van de Nigeriaanse saxofonist, componist, arrangeur en bandleider Fela Kuti is in de westerse wereld wijd en zijd bekend. Die van gitarist, componist, arrangeur en bandleider Ebo Taylor, zijn Ghanese 'tegenhanger', een stuk minder. Wel begrijpelijk (Fela Kuti maakte veel meer 'rumour around the brand'), maar ook jammer, omdat hij absoluut meer aandacht verdient. Bij deze dus.

Ebo Taylor is inmiddels 76 jaar jong, met de nadruk op jóng. Want als al die ontevreden 50+-ers hier even fris en fruitig door het leven zouden gaan, zou de oudjespartij van Henk Krol de kiesdrempel nooit gehaald hebben. Hij is tijdens zijn 55-jarige (!) carrière van groot belang geweest voor de ontwikkeling van de Ghanese afrofunk en highlife en heeft een heel eigen stempel gedrukt op de muziek van dat land. Daar was (en is) hij ook wereldberoemd, maar een internationale doorbraak bleef vele jaren uit. Tot hip-hop producers zijn oude platen ontdekten en er samples van gebruikten.

 Dat leidde in 2010 tot een prachtig studio-album voor de westerse maarkt vol jazz, funk, afrobeat, highlife en traditionele Ghanese muziek, waarmee hij ook buiten zijn vaderland erkenning kreeg:


 Love and Death met o.a. Nga Nga

Dat smaakte naar meer en dus volgde vorig jaar een al even mooi tweede studio-album:
 Appia Kwa Bridge met o.a. Nsu Na Kwan

In 2011 verscheen ook een dubbel-cd met ouder werk van Ebo Taylor uit de jaren 70 en 80:
Life Stories met o.a. Atwer Abroba


  Hoe stevig en vitaal hij vandaag de dag klinkt.
kun je hier met eigen ogen zien en eigen oren horen:
Kun je dit filmpje niet meteen openen? Klik dan hier

maandag 18 maart 2013

54. Die duivelse muziek toch... het blijft oppassen!

Gisteren de Lord, vandaag zijn tegenhanger... de Duivel. Ook die bestaat. Tenminste als je de dames en heren muzikanten in mijn digitale collectie mag geloven. Hij zit in alle hoeken en gaten en kan zo maar, hup, tevoorschijn komen. Meestal niet in zijn ware gedaante, maar onherkenbaar verkleed. Als een heel gewoon gezellig mens, bijvoorbeeld (want hij draagt niet altijd Prada). Of als die iets te verleidelijke drankfles. Of als onweerstaanbaar aantrekkelijke dame. Hij kan ook super stiekem in liedjes zitten. En dan opeens meedogenloos toeslaan. Zoals het een echte, door en door slechte duivel betaamt. Dus pas op met wat je draait. Vooral 's nachts als het donker is, ben je niet veilig. Voor je de kans krijgt, heeft-ie je stevig te pakken. Dan ben je slap, weer- en willoos en gebeuren er dingen, waar je je niet tegen kunt verzetten. Handig is dan weer wel, dat je helemaal nergens spijt van hoeft te hebben. Niks aan te doen, want It must have been the devil (Jack Owens). En is de duivel in het spel, nou dan weet je het wel...

The Louvin Brothers hoef je niets wijs te maken. Die weten precies waar de duivel de mosterd haalt: Satan is real. The Gun Club heeft er ook een ontdekt (Devil in the woods) en Nick Cave schrok zich een hoedje: Up jumped the devil. Emancipator is voor de duvel niet bang, tis maar een oud beestje: Old Devil. En Frank Sinatra heeft diezelfde ouwe duivel op de maan zien lopen: Old devil moon. De Twilight Singers hebben er nog nooit een gezien (Never seen no devil) en de Stones vinden hem eigenlijk wel aardig: Sympathy for the devil.

Robert Johnson heeft een pact met hem gesloten (Me and the devil blues). Laura Marling (Devil's spoke) en Magnolia Electric Co (Talk to me devil again) zijn helemaal in de ban van zijn stem. John Martyn zou er zelf een kunnen zijn: I'd rather be the devil. Max Romeo is voor de duvel niet bang (I chase the devil) en Sonny Boy Williamson I doet er zelfs zaken mee: I' Been Dealing With The Devil. Frankie Miller heeft zijn pistool even geleend: The devil gun.

Willy DeVille is van plan om iets heel stouts te gaan doen: I'm gonna do something the devil never did. De Palace Brothers willen graag dat de duivel zijn handen thuis houdt (Idle hands are the devils playthings) en Gillian Welch voelde zijn hete adem in haar nek: The devil had a hold of me. Thelonious Monk twijfelt nog tussen zwemmen en op bezoek gaan bij de duivel: Between The Devil And The Deep Blue Sea. En Miles Davis denkt "Laat dat de duivel maar uitzoeken": Devil may care.

Tsja, en dan die duivelse meisjes hè... Tim Buckley keek er een recht in de ogen en was meteen verkocht: Devil eyes. The Clovers twijfelen nog wie ze zullen kiezen (Devil or angel), maar Lonnie Johnson heeft zijn keuze al gemaakt: She devil. Charles Mingus trouwens ook: Devil woman. Beth Orton durft zo maar een duivels liedje te zingen (Devil song) en The Cramps kennen geen medelijden: Burn, She-Devil, Burn.

Gelukkig ziet Placebo overal een duivels genoegen in:

Kun je dit filmpje niet meteen openen? Klik dan hier

 

zondag 17 maart 2013

53. Het is zondag. Hij zij geloofd en geprezen

Dit zondagse stukje gaat niet over de nieuwe paus. Daar is al genoeg over geschreven de afgelopen dagen. En hij moet zich eerst maar eens bewijzen. Het is nog een beetje te vroeg om hem nu al de maat te nemen. Maar hoop is er wel trouwens. Hij heeft immers scheikunde gestudeerd en weet daarom vast ook veel over de chemie tussen mensen. Alles wat er schots en scheef zit in de katholieke kerk zou door hem dan ook snel weer keurig rechtgezet kunnen worden. Als dat lukt, mag hij hier komen optreden. Beloofd is beloofd. Maar nee dus, want ik dwaal af, dit stukje gaat over iemand anders. Over hem die ons vanuit hoog in de lucht scherp in de gaten houdt. Is it Zeus? Is it Wodan? Is it Jupiter? Holy shit no! It is de Opperbaas. De Paus der Pausen. A warm welcome to the Lord Himself! Hallelujah! 

De man met de baard wordt uitbundig geloofd en geprezen in mijn digitale platenkast. Luister maar eens naar Nick Cave (Oh my Lord) en John Fahey (I'm Gonna Do All Can For My Lord). Ook Kenny Garrett heeft wel een zwak voor Hem: Dear Lord. En Sergei Rachmaninov gaat zelfs helemaal uit zijn dak Bless the Lord, O my soul.

Johnny Cash is Hem bijzonder dankbaar voor alles wat hij gekregen heeft (Why me Lord) en de Palace Brothers willen Hem best even komen helpen als Hij het niet alleen af kan: O Lord are you in need? Joy Division (Day of the Lords) en Sixteen Horsepower (Day of the Lords) willen niet alleen een gewone Vaderdag, maar ook een Heilige Vaderdag. George Friedrich Händel heeft er het volste vertrouwen in dat met hulp van Hem alles goed komt: The Lord gave the word.

Toch heerst er ook onrust in de collectie. Donny Hathaway zou graag zien dat Hij een handje toestak: Lord help me. Cat Power zou het fijn vinden als Hij niet alleen naar de Quote 500 keek (Lord, Help The Poor & Needy) en de Red House Painters vragen Hem om een pleister: Lord kill the pain. The Doors willen Hem al biddend een petitie aanbieden (Petition The Lord With Prayer) en Hellwood zegt wel dank U wel, maar bedoelt het tegenovergestelde: Thank you Lord.

Bestaat er ook angst voor Hem? O ja. Sonny Boy Williamson I kruipt door het stof: Lord, Oh Lord Blues, net als Blind Willie McTell: Lord Have Mercy If You Please. Charlie Patton is compleet van slag (Lord I'm Discouraged), Tom Waits bezweert Hem dat hij nu echt helemaal veranderd is (Lord, I've Been Changed) en Henry Purcell vreest donder en bliksem: Lord, How Long Wilt Thou Be Angry.

En het blijft altijd mooi om te zien en te horen
 hoe God zelf iets met zijn gitaar doet voor de Lord:  

zaterdag 16 maart 2013

52. Niemand zong Fever zo mooi als Little Willie John

Oud is hij niet geworden, Little Willie John. Hij overleed in 1968 op 31-jarige leeftijd aan een longonsteking in de Washington State Penitentiary. Anders dan tijdgenoten als Sam Cooke of James Brown is hij niet bekend gebleven bij het grote publiek. Maar hij heeft wel een paar regelrechte klassiekers op zijn naam staan en zijn invloed op latere soul- en R&B-muzikanten is groot geweest. 
William Edward John werd in 1937 geboren in Arkansas en kwam uit een gezin met tien kinderen. Met zijn oudere broers en zussen vormde hij een gospel zanggroepje, maar hij deed ook wel eens mee aan een talentenjacht. Daar werd hij in 1955, op 18-jarige leeftijd, ontdekt door Johnny Otis en King Records-baas Henry Glover.
Voortaan ging hij als Little Willie John door het leven, uiteraard omdat hij nogal aan de kleine kant (1.63 m) was. In datzelfde jaar verscheen zijn eerste single All Around the World en dat werd een behoorlijk hit.

Maar tijdlozer en veel bekender, want nog altijd op het repertoire van hedendaagse muzikanten, werden de opvolgers: het diepgevoelde Need Your Love So Bad (geschreven door zijn broer Mertis) en het zinderende Fever. Een greep uit de talloze Fever-covers:

Fever door Peggy Lee
Fever door Van Morrison
Fever door Broek Springtiet
Fever door Southside Johnny
Fever door Elvis Presley

En ook met "Talk to Me, Talk to Me", "I'm Shakin'", "Suffering With The Blues" en "Sleep" scoorde hij behoorlijk in de hitlijsten. Maar helaas was Little Willie John niet alleen nogal aan de drank, maar ook nogal snel aangebrand. Dat betekende het vroegtijdige einde van een veelbelovende muziekcarrière. In 1964 stak hij iemand neer, waarna hij in de Washington State Penitentiary belandde. Hier overleed hij in 1968. Over de doodsoorzaak bestaat twijfel: longontsteking of hartaanval.

James Brown nam dat jaar een tribute album voor hem op: "Thinking About Little Willie John And A Few Nice Things". Later werd hij ook nog gecoverd door de Beatles (Leave my kitten alone), Fleetwood Mac (Need Your Love So Bad) en The Blasters (I'm Shakin'). En recentelijk maakte Mark Lanegan een mooi nummer over hem: Like Little Willie John. Maar door het grote publiek is hij vergeten.

Van Little Willie John zijn geen levende beelden beschikbaar, maar we moeten
 zoals altijd wel live afsluiten. Gelukkig is er een leuk Fever-filmpje. Dat scheelt.

Kun je dit filmpje niet meteen openen? Klik dan hier