vrijdag 8 maart 2013

44. Hoe vreemd is overspel?

Zeg, vertel eens... nog gezellig vreemdgegaan de laatste tijd? Ander bed verkend? Lekker overspelig geweest? Buiten de deur gedineerd? Naast de pot gepiest? Het erotisch een keertje elders gezocht? Beetje minder monogaam gedaan? Het buitenechtelijke pad betreden? Van spijs veranderd om beter te kunnen eten? Nou, dan ben je zeker de enige niet. In het gewone mensenleven schijnt zoiets niet of nauwelijks voor te komen, maar die muzikanten... Tsjonge, jonge, je zou ze de kost eens moeten geven! Tis er schering en inslag. En ik dacht nog wel dat ik zo'n keurige, digitale platencollectie had. Tot ik eens goed ging luisteren (swingen doet het wel, trouwens). 

Stephen Stills kan het iedereen aanraden: (If you can't be with the one you love...) Love The One You're With en Inara George heeft er ook geen enkele moeite mee zichzelf als Mistress aan te bieden. Little Johnny Taylor roept heel stoer dat hij aan een dame niet genoeg heeft (I Can't See Myself as a One Woman Man), maar begint te piepen als hij merkt dat zijn vrouw geen one man woman is: Open House At My House.

Robert Cray geeft ronduit toe, dat het er bij hem niet helemaal zuiver aan toe gaat: Playin' in the dirt. PJ Harvey vindt het jammer dat ze er zo'n zootje van gemaakt hebben (This mess we're in), Jimmie Vaughan klaagt dat hem een rotstreek is geleverd (How can you be so mean) en ook Irma Thomas doet zich niet anders voor dan ze is: Another woman's man. Sterker nog: You can have my husband, but please Don't mess with my man! Jimmy Rogers weet ervan: She Love Another Man.

Tony Joe White doet er zelf niet aan, maar kent er wel een leuk verhaal over: Lustful earl and the married woman. Percy Sledge is zich als getrouwd man van de prins geen kwaad (If loving you is wrong), maar Aretha Franklin vindt daar het hare van: You're taking up another man's place. Eilen Jewell windt er geen doekjes om (Another Man Loved Me Last Night) en John Lee Hooker wordt al kwaad als hij eraan denkt: Leave my wife alone. De heren van ZZ Top hebben zo'n vermoeden dat er iets niet helemaal klopt: Just got back from baby's. En Jonathan Richman wringt zich in allerlei bochten om het maar niet toe te geven: The Neighbors.

Jessica Lea Mayfield ziet er heel wat onschuldiger uit dan ze is:

donderdag 7 maart 2013

43. Wat kan leuk dromen toch leuk zijn

Dromen is leuk. Als het tenminste een leuke droom is, want je kunt ook vette pech hebben. Het leuke van leuke dromen is, dat de leukste dingen dan gewoon werkelijkheid zijn. Maar die werkelijkheid kan vervolgens, heel jammer, ook weer gewoon verstoord  worden. "Nou joh, droom jij maar lekker door", hielp iemand in huize B. me onlangs bijvoorbeeld nog wreed uit de droom. Terecht hoor, want ik verbeeldde me hardop dat ik net zo scherp, intelligent, smaakvol, alwetend en toch zo mega bescheiden was als Joost Zwagerman. En dat is natuurlijk niet het geval. Zelfs een droom kan te ver gaan. Maar we dwalen af. Want wat ik me afvroeg... dromen in de muziek, hoe zit het daarmee? En dan niet de enge, maar de leuke dromen. Ik vraag het eens even na in mijn digitale platenkast. Hier volgt een bescheiden selectie, want het lijkt er wel dromenland:

The Lovin' Spoonful (
Daydream) en Adele (Daydreamer) zijn bang voor nachtmerries en doen het dus gewoon overdag. Mama Cass vraagt bescheiden om een niet al te grote droom over haar (Dream a little dream of me) en David Carbonara heeft ontdekt dat dromen niet alleen iets voor is mannen, want ook A girl can dream. Tim Buckley wil zijn droom terughebben en wel onmiddellijk The dream belongs to me.

John Cale had er ook een (A dream) en Nick Cave is er nog verbaasd over: I had a dream, Joe. Sandy Denny is gewoon een droomvrouw (I'm a dreamer) en Neil Young, nou ja... een Dreamin' man. Randy Newman had een hele gekke: Last night I had a dream, maar Van Morrison denkt daar het zijne van: These dreams of you. Slim Harpo is flabbergasted: What a dream.

Tracey Thorn is nogal dromerig (Dreamy), John Martyn ook, maar dan aan zee (Dreams by the sea) en Chris Isaac wil alleen leuke dingen meemaken: Don't make me dream about you. John Mellencamp vindt het belangrijk dat mensen er wat tijd voor vrijmaken (Save some time to dream) en Richard Thompson blijft ermee aan de gang (I still dream), net als Lee Clayton The dream goes on. Donny Hathaway heeft er zakkenvol van (Sack full of dreams) en Micah P Hinson zit met de restjes: The dreams you left behind.

Aretha Franklin wil haar droom niet kwijtraken,
 ook niet in het Amsterdamse Concertgebouw:




woensdag 6 maart 2013

42. Een stukje Baobab en je kunt er weer even tegen

Net als Mali is het West-Afrikaanse Senegal een rijk muziekland. Youssou N'Dour, Babaa Maal, Mansour Seck en Cheikh Lo komen er bijvoorbeeld vandaan en wonen al jaren in mijn (inmiddels digitale) muziekcollectie. Maar op deze bloedhete woensdag in maart even wat aandacht voor het prachtige Orchestra Baobab. Zeg maar gerust de Buena Vista Social Club van Afrika. Niet zo'n vreemde vergelijking al zeg ik het zelf, want de Cubaanse muziek was er in de jaren 60 en 70 bijzonder populair. En die invloeden zijn dan ook heel duidelijk hoorbaar. Het swingt aan alle kanten. Ingetogen of uitbundig. 
Orchestra Baobab ontstond in 1970. Een aantal muzikanten vormde samen een band om eenmalig op te treden bij de opening van een grote nachtclub in Dakar. De club heette Bawobab, dus de naam was gauw bedacht: Orchestre du Bawobab. Het optreden werd een succes en de leden besloten als band bij elkaar te blijven. Tot ver in de jaren 70 speelde het (inmiddels) Orchestra Baobab overal ter wereld, maar in de jaren 80 ebde de belangstelling weg en ging de band uit elkaar. Totdat het "wereldmuziek"-label World Circuit in 2002 veel leden zo ver kreeg om de draad weer op te pakken. En ja hoor, ze zijn er nog steeds.

En met succes. Sinds 2002 verschenen er ook twee nieuwe albums met de aloude Baobab-mix
van Afro-Cubaanse ritmes, Congolese rumba, lokale muziekstijlen en Creoolse melodielijnen:


Specialist in all styles (2002) met o.a. Bul ma miin
Made in Dakar (2008) met o.a. Ami kita bay

Beide albums borduurden voort op eerder werk als:
  
On verra Ça (1992) met o.a. El son de llama
Bamba (1993) met o.a. Boulmanine
en de 2CD Pirates Choice (2002) met o.a. Ray m'bele

Ouder werk, dat nooit eerder buiten Senegal op de plaat verscheen is hier uitgebracht op:

La Belle Epoque Vol. 1: 1971-1977
La Belle Epoque Vol. 2: 1973-1976
La Belle Epoque Vol. 3: 1973-1976

Eerder uitgebrachte, goede verzamelaars met ouder werk zijn onder meer:

N'Wolof (opnames uit 1970-71)
A night at Club Baobab (opnames uit jaren 70)
Roots and Fruit (opnames uit 1970-1986)

En zo klinkt Orchestra Baobab tegenwoordig live:

maandag 4 maart 2013

40. De wondere wereld van Jonathan Richman

Een beetje vreemd, maar wel lekker. Als er in mijn digitale platenkast één iemand echt en oprecht is, dan is het wel Jonathan Richman. Ik heb niet vaak een muzikant gezien die zoveel succes heeft gehad, nu vooral nog een cultstatus heeft en toch steeds weer zo onbevangen en blijmoedig het podium opstormt. Daarom zet ik hem vandaag uit het niets zo maar in het zonnetje.

Jonathan Richman maakt, het lijkt wel geheel spontaan, de prachtigste liedjes. Dus beslist geen songs of nummers ofzo, want dat zou te pretentieus klinken en dat is hij dus juist niet. Hij kiest absurde of juist heel alledaagse onderwerpen, maar altijd met een verrassende invalshoek. Ieder cliché is hem vreemd. Hij kijkt als een Sjakie van de Chocoladefabriek de wereld in en het lijkt erop dat hij zich blijft verbazen. Daarom gaat hij nooit vervelen. "Vrolijke mensen zijn eng", zei Gerard Reve (is vaak ook zo), maar dat geldt niet voor JR. Want laat je vooral niet in de luren leggen, het gaat wel degelijk ergens over.

Goed, even wat discografie. Jonathan Richman richtte begin jaren 70 The Modern Lovers op, waarvan in 1976 de door John Cale geproduceerde elpee "Modern Lovers" verscheen. Daarop stond onder meer Pablo Picasso. Prachtig, maar zo ruig zou het later nooit meer worden. De volgende was "Rock & Roll with the Modern Lovers" (1977). Die klonk totaal anders en was meteen goed voor een regelrechte hit: Egyptian reggae. "Modern Lovers Live" (1977) en "Rock & Roll with the Modern Lovers" (1977) sloten deze eerste periode af.

Vervolgens. Door zijn nogal aanwezige rol als voorman veranderde de naam van de band in Jonathan Richman & The Modern Lovers. Onder die naam verschenen vijf elpees: "Jonathan Richman and the Modern Lovers" (1976) en  "Back in your Life" (1979), ""Rockin' and romance" (1985), "It's time for..." (1986) en "Modern Lovers 88" (1988). Representatief voor die tijd zijn bijvoorbeeld Abominable snowman in the market en Down in Bermuda.

Tot nu. Toen ging Jonathan Richman solo. Hij was al heel goed, maar vanaf dat moment werd hij pas ècht heel goed. Sinds 1989 zijn er 13 solo elpees c.q. cd's van hem verschenen. Eén met eerdere liedjes in het Spaans vertaald (in het Frans zingen vindt hij trouwens ook leuk). Ik ga ze hier niet allemaal opnoemen.Wie inmiddels de smaak een beetje te pakken heeft, gaat zelf wel op zoek toch? Maar de eerste heet gewoon "Jonathan Richman" en de laatste "O Moon, Queen of Night on Earth" (2010). Dit kun je zoal verwachten: "Her mystery not of high heels and eye shadow" of "She doesn't laugh at my jokes".

 En tot slot JR live, straight from the heart
en bekend van de film "There is something about Mary":  

zondag 3 maart 2013

39. Elke zondag denk ik aan maandag

Saaie dag hè, zo'n zondag? Weer véél te lang uitslapen... Weer een véél te uitgebreide brunch... Weer verplicht op familiebezoek... Weer véél te veel prosecco... En weer bijna Studio Sport... Met weer Tom Egbers! Maar hou vol. Nog even doorbijten. Want  morgen is het vanzelf weer maandag. Lekker vroeg uit de veren. Knus in de file staan. Gezellig op weg naar klant of baas. Vrolijk lunchen met de collega's. En eind van de middag moe en chagrijnig naar huis. Heerlijk. We hebben er zin an. En wij zijn de enigen niet. In mijn digitale platencollectie buitelen de liefhebbers van de onvolprezen maandag over elkaar heen. De een bezingt of bespeelt de lof op deze geweldige dag nog luider dan de ander.

Hoewel... the Mamas & the Papas kijken wel erg naar die fijne maandag uit ("Monday Monday"), maar dat valt allemaal toch een beetje tegen. Ryan Adams wordt er ook al niet echt blij van ("Come Monday") en Ry Cooder maakt On a monday soms dingen mee die hij liever niet zou meemaken. Dat geldt trouwens ook voor de hoofdpersoon in Fela Kuti's Monday morning in Lagos.

John Prine ziet de bui al hangen: "O jee, morgen is het Long monday!" David Crosby springt juist een gat in de lucht, als hij die bewuste ochtend wakker wordt: Is it really monday?
 
Michael Chapman is 's avond blij dat het er weer op zit ("Goodbye to monday night") en The Unthanks raken niet uitgezongen over wat er toch allemaal aan de hand is: On a monday morning. Gigi Gryce bekijkt de maandag lekker loom van de zondagse kant: Monday through sunday.

Andrew Hill ziet het zwart in voor morgen ("Black monday"). Ike Quebec ("Blue monday"), Smiley Lewis ("Blue monday") en twee jaar later Fats Domino ("Blue monday") maken er liever iets blauws van.     

Maar omdat het vandaag nog gewoon keihard zondag is, sluit ik deze blog af met een passend zondagswerkje. Stemmig en ingetogen. Laten we zeggen: "Extra smaakvol bij al die prosecco":


zaterdag 2 maart 2013

38. In 1959 zat er heel veel jazz in de lucht


Persoonlijk was ik toen al 4 jaar oud, dus ik weet het nog als de dag van gisteren. Maar een ander zou het bijna vergeten: in 1959 overleden Billie Holliday en Lester Young. Niet bepaald de eersten de besten. Er zat echter zoveel nieuwe jazz in de lucht, dat hun dood toch een beetje op de achtergrond raakte. Stel je voor... 'Kind of Blue' van Miles Davis, John Coltrane's 'Giant steps', 'Mingus Ah Um' van Charles Mingus, 'The Shape of Jazz to Come' van Ornette Coleman en Dave Brubeck's 'Time Out'. Vijf essentiële jazzplaten in één jaar. Het ideale vertrekpunt om je jazzcollectie op en vervolgens uit te bouwen. In willekeurige volgorde:


Miles Davis. Kind of blue.
Adembenemend. Misschien wel de beste jazzplaat aller tijden. Topbezetting: Miles Davis (trumpet), John Coltrane ( tenor sax), Cannonball Adderley (alt sax), Bill Evans/Wynton Kelly (piano), Paul Chambers (bass) & Jimmy Cobb (drums). Uiteraard kom je deze namen ook op andere platen tegen en dat is vrijwel altijd een garantie van kwaliteit. Luister maar!

Ornette Coleman. The shape of jazz to come.
Ik ben niet dol op free jazz, maar met deze van Ornette Coleman is het heel goed uit te houden. Het is geen piep-knor-knars, maar Coleman improviseert niet in het wilde weg en borduurt voort op de improvisatie van Miles Davis. Ornette Coleman (alt sax), Don Cherry (cornet), Charlie Haden (bass) & Billy Higgins (drums). Luister maar!



Charles Mingus. Mingus Ah Um.
Het ene moment heftig en dissonant, het andere ingetogen en melodieus. Altijd onderhuidse spanning. Uitnodiging om in de rest van zijn werk te duiken. John Handy (alt, tenor), Booker Ervin (tenor), Shafi Hadi (tenor, alt), Willie Dennis/Jimmy Knepper (trombone), Horace Parlan (piano), Charles Mingus (bass) & Dannie Richmond (drums). Luister maar! 


John Coltrane. Giant steps.
John Coltrane nam met Giant Steps afscheid van de bebop en sloeg een andere, vernieuwende weg in. Een album met louter eigen nummers, waarin zijn magistrale solo's centraal staan. John Coltrane (tenor), Tommy Flanagan/Cedar Walton/Wynton Kelly (piano), Paul Chambers (bass) & Jimmy Cobb/Art Taylor (drums). Luister maar!


  

Dave Brubeck. Time out.
"Echt heel goed, ondanks de mensen die het goed vinden", schreef een jazzcriticus. Brubeck experimenteerde met afwijkende maatsoorten en dat werd zelfs een groot commercieel succes: meer dan 1 miljoen exemplaren verkocht. Dave Brubeck (piano), Paul Desmond (alt), Eugene Wright (bass) & Joe Morello (drums). Luister maar!



En niet omdat Dave Brubeck de beste is uit dit rijtje, maar gewoon omdat
"Take five" zo'n gezellige klassieker is geworden, ter afsluiting een mooie live-versie: 
  
PS. Ja, het was een rijk jazzjaar. In 1959 verschenen bijvoorbeeld óók nog:

Johnny Hodges/Duke Ellington - Back to Back
Milt Jackson & John Coltrane - Bags & Trane
Art Pepper - + Eleven 
Horace Silver - "Blowin' the Blues Away,"'Finger Poppin'"
Cannonball Adderley & John Coltrane - "Quintet in Chicago"


vrijdag 1 maart 2013

37. Voel jij je soms ook zo eenzaam?


Dit wordt een zielig stukje. Het gaat over eenzaamheid. Nee, dat is niet om te lachen. Want je zult er toevallig maar last van hebben. Dan piep je wel even anders. En tsja, wat kun je eraan doen? Hoe los je die eenzaamheid op? De Week tegen de Eenzaamheid is pas in oktober. Dus dat duurt nog te lang. Weer als volwassene met een verdraaide stem de Kindertelefoon bellen? Dat kun je niet drie keer per dag doen natuurlijk. Een dansavond voor singles dan maar? Dat helpt maar even. Die is na een paar uur afgelopen en dan sta je weer eenzaam op straat. Een huisdier misschien? Zoals een goudvis of een hamster? Heb je tenminste wat aanspraak. Maar die kunnen wel doodgaan en wat dan? Plaatjes luisteren dan maar. Van andere eenzamen. Daar word je wel weer een beetje blij van.Want wie zingt er nu over eenzaamheid? Dan moet je nog véél eenzamer zijn dan jij...

Tim Buckley bijvoorbeeld vindt zichzelf wel héél erg zielig (
So lonely) en dat vinden The Black Keys op hun beurt maar wàt sneu: Lonely boy. John Prine zingt "gedeelde smart is halve smart" (We are the lonely), Chris Isaac gooit alle eenzame mensen op een hoop (The lonely ones) en Leslie Feist denkt "Hé leuk, samen ben je twee keer alleen": Lonely lonely. Volgens Micah P Hinson valt het allemaal best mee: You're only lonely... Is zo weer over.

Ray Charles kijkt en kijkt, maar ziet niemand op straat (
Lonely Avenue) en ook Bill Withers komt nergens iemand tegen: Lonely Town, Lonely Street. The Everybodyfields vinden het overal maar stilletjes (Lonely anywhere), Eric Clapton hobbelt op zijn gemakje rond als een Lonely stranger. Randy Newman vindt het maar eenzaam boven (Lonely at the top), Martha Reeves in haar kamertje (In my lonely room), Abbey Lincoln in haar hele huis (Lonely house) en de Beach Boys op de surfplank: Lonely sea.

De nacht voelt blijkbaar extra eenzaam. Zo halen de Isley Brothers echt alles uit de kast om dan maar niet alleen te hoeven zijn (
Don't Let Me Be Lonely Tonight), Dr. John vindt het in het donker ook erg, erg eenzaam (Those Lonely Lonely Nights) en Jessica Lea Mayfield wordt er bloednerveus van: Nervous Lonely Night.Willard Grant Conspiracy ziet de bui al hangen (Another lonely night), net als Jimmie Vaughan: Lonely weekend.

Janis Joplin voelt zich als vrouw in de steek gelaten (A Woman Left Lonely), maar voor Lucinda Williams gaat dat vooral op voor meisjes: Lonely girls. Pablo Moses voelt zich eenzaam als zanger (Lonely singer) en The Lonesome Sundown voelt zich vooral eenzaam omdat hij van zichzelf al eenzaam heet: Lonesome Lonely Blues. Joan as Police Woman voegt iets toe aan "To be or Not to be": To be lonely. En Ted Taylor weet uit ervaring precies wat er in geval van eenzaam en alleen door je heen gaat: Only The Lonely Knows.

Maar wie kan Eenzaamheid nu beter verbeelden dan Mr Loneliness Himself?
Kun je dit filmpje niet meteen openen? Klik dan hier